“เลือกจนตาลายอะไร? ฉันรักษาตัวเองให้สะอาดบริสุทธิ์ผุดผ่องมากเลยนะ!” หลิงเซียวปรายตามองเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างตักเตือน ไม่ให้เขาพูดจามั่วซั่ว ภรรยาของเขาก็ขึ้นยานตามเขามาด้วย ถ้าเกิดทำให้เธอเข้าใจผิดขึ้นมา เขาก็เจอโศกนาฎกรรมแล้ว
“ได้ๆๆ ฉันรู้ว่านายเป็นคนกลัวเมีย ฉันไม่พูดแล้ว!” ชิวเยี่ยได้แต่ยกมือยอมแพ้ บ่งบอกว่าเขารู้แล้ว ดูสิ นี่ก็คือวีรบุรุษที่สูญเสียความกล้าหาญเพราะลุ่มหลงในความรัก หลิงเซียวมีหน้ามีตาข้างนอกเพียงใด เมื่อกลับบ้านก็ยังต้องสงบเสงี่ยมเชื่อฟังไม่ใช่เหรอ? พูดตามตรง โศกนาฎกรรมของหลิงเซียวก็เป็นสาเหตุที่เพื่อนเก่าเหล่านี้ไม่กล้าแต่งภรรยาง่ายๆ พวกเขากลัวว่าจะกลายเป็นหลิงเซียวคนต่อไป
“นี่เรียกว่ารสนิยมเข้าใจไหม? คนโสดอย่างพวกนายรับรู้ถึงความสุขใจในนี้ไม่ได้หรอก” หลิงเซียวกล่าวอย่างดูถูก อุดมการณ์ต่างกันย่อมไปด้วยกันไม่ได้ หมาป่าเจ้าชู้ที่ไม่เคยเจอความรักที่แท้จริงพวกนี้จะไปเข้าใจความรู้สึกระหว่างเขากับหลานลั่วเฟิ่งได้อย่างไร
“เอาล่ะ พระจันทร์น้อย[1] ฉันต้องกลับไปอยู่กับภรรยาแล้ว” หลิงเซียวลุกขึ้น ก่อนจะหยิบหมวกทหารที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาสวม
“ให้ตายสิ อย่าเรียกฉันว่าพระจันทร์น้อยนะ!
