” ชิวเยี่ยตวาดด้วยความเดือดดาล กี่ปีแล้วนะ นับตั้งแต่ที่หลิงเซียว ‘พลีชีพ’ เขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อที่ทำให้เขาเกลียดชังนี้อีกเลย เวลานี้พอได้ยินอีกก็รับรู้ได้ถึงความโกรธเกรี้ยวในยามก่อนอีกครั้ง ทำให้เขาลืมมาดที่ผู้บัญชาการควรมี และเสียกิริยาขึ้นมาทันที
ภายในห้องเสนาธิการที่อยู่ด้านข้าง เหอซวี่หยางกำลังดื่มชาคุยเล่นกับเจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการของยานบิน ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถามว่า “หืม นายได้ยินอะไรหรือเปล่า?”
“…ไม่!” นั่นไม่ใช่เสียงของผู้บัญชาการพวกเขาแน่นอน! เจ้าหน้าที่ฝ่ายเสนาธิการปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
“อ้อ งั้นฉันน่าจะฟังผิดไป” เหอซวี่หยางเอ่ยพลางแย้มยิ้ม พระจันทร์น้อย? ผู้บัญชาการยานรบชิวเยี่ย? รอยยิ้มตรงมุมปากเขากว้างขึ้น ไม่นึกเลยว่าพลตรีชิวเยี่ยจะมีชื่อเล่นแบบนี้ด้วย จุ๊ๆๆ นายพลของเขาชั่วร้ายมากเกินไปจริงๆ!
“ฮ่าๆ ยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ เรียกชื่อนี้ทีไร นายก็โมโหตลอด” หลิงเซียวหัวเราะขึ้นมาด้วยความคิดถึง
“ถ้านายพูดอีก ฉันจะไม่เป็นเพื่อนกับนายอีกแล้วนะ!” ชิวเยี่ยตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว
“ก็ได้ ในเมื่อนายพูดถึงขนาดนี้ ฉันก็จะไม่พูดแล้ว” หลิงเซียวยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ เขาจัดหมวกทหา
