รของตัวเองแล้วก็เตรียมตัวจากไป
“เชี่ย ไปเร็วขนาดนี้เชียว? งั้นนายเรียกให้ฉันมาทำไม?” ดวงหน้าของชิวเยี่ยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด เรียกหาเขาเพื่อคุยแค่ไม่กี่ประโยคก็เตรียมตัวกลับไปหาภรรยาเนี่ยนะ? นี่มันเห็นภรรยาดีกว่าเพื่อนมากเกินไปแล้ว
ฝีเท้าของหลิงเซียวหยุกชะงักโดยพลัน เขาลังเลอยู่สักพักถึงค่อยกล่าวว่า “พอรู้ว่าคนที่รับผิดชอบการขนส่งคือนาย ฉันถึงได้มาเยี่ยมนายไง อีกอย่าง ฉันอยากถามนายว่า นายอยากมากองทัพที่ยี่สิบสามของฉันไหม”
ชิวเยี่ยได้ยินคำกล่าวก็เกือบจะคว่ำถ้วยชาในมือด้วยความตื่นเต้น เขาก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวทันใด ก่อนจะชกไปที่ไหล่ของหลิงเซียวแรงๆ แล้วเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพราก “แม่งเอ๊ย ฉันรอนายเรียกตัวตั้งแต่ที่นายตั้งกองทัพที่ยี่สิบสามขึ้นมา รอมาหนึ่งปีไม่มีการเคลื่อนไหว ฉันยังนึกว่านายลืมเพื่อนเก่าอย่างพวกฉันไปแล้วนะ”
“จะเป็นไปได้ยังไง? เพียงแต่ผ่านไปสิบเจ็ดปีแล้ว สิ่งของยังคงเหมือนเดิมแต่ผู้คนเปลี่ยนไป ตอนนี้เพื่อนหลายคนก็มีตำแหน่งสูงกันทั้งนั้น ทำให้ฉันต้องระมัดระวังว่า พวกนายยังยินดีเริ่มต้นใหม่กับฉันหรือเปล่า” หลิงเซียวอดกังวลไม่ได้ นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาขบคิดพิจารณามาห
