นึ่งปีถึงค่อยตัดสินใจมาหาเพื่อนเก่าเหล่านี้
คำพูดของหลิงเซียวทำให้รอยยิ้มของชิวเยี่ยเลือนหายไป เขาเองก็รู้สึกได้เช่นเดียวกันว่าระหว่างพวกเขานั้น มีหลายคนได้เปลี่ยนไปแล้ว เขาได้แต่ถอนหายใจทีหนึ่ง สิบเจ็ดปีเพียงพอที่จะเปลี่ยนบางคนและบางเรื่องได้ จะมีสักกี่คนที่ยังจดจำคำมั่นสัญญาตอนวัยหนุ่มได้?
“เลิกถอนหายใจน่า แค่นายยินดีมา ฉันก็พอใจมากแล้ว ไว้รอคำสั่งโยกย้ายจากฉันละกัน” ไฉนหลิงเซียวจะมองความผิดหวังของชิวเยี่ยไม่ออก เขายิ้มพลางเอ่ยปลอบใจ จากนั้นก็เดินออกจากห้องบังคับการ ทันใดนั้นเองเขาก็นึกเรื่องอะไรบางอย่างได้ ก่อนจะหันหน้าไปพูดกับชิวเยี่ยว่า “ใช่แล้ว รบกวนนายช่วยดูแลลูกชายฉันในการเดินทางครั้งนี้ด้วยนะ!”
“วางใจเถอะ!” ชิวเยี่ยโบกมือให้หลิงเซียวบอกให้เขาวางใจได้ รอจนกระทั่งหลิงเซียวจากไปถึงค่อยยิ้มร้ายขึ้นมา “ฉันจะดูแลเขาให้ดีแน่นอน อืม ไว้หาตำแหน่งที่ลำบากที่สุดจากนั้นก็โยนพวกเขาลงไป…”
……
“ฉันเชื่อว่าลูกพี่หลานจะต้องสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแน่ๆ ถึงได้แจกจ่ายอาวุธยุทโธปกรณ์ให้กับสมาชิกแต่ละคนล่วงหน้า” หลี่หลานเฟิงเอ่ยอย่างเฉียบขาด
ทุกคนมองไปทางหลิงหลาน ตั้งตารอคำตอบของเธอ
หลิงหลานไม่ได้ตอ
