“ในเมื่อแขกมาแล้ว ทำไมไม่เข้ามาล่ะ?” หลิงหลานเอ่อย่างเย็นชา
“ฮ่าๆ ยินดีด้วยที่หัวหน้ากลุ่มหลิงปราบทุกคนจนกลายเป็นผู้บัญชาการทีมของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งได้!” ทันใดนั้น ก็มีเสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นที่ด้านนอกประตู ลั่วเฉาเปิดทางให้ ก็ มีร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏที่หน้าประตู เขาเดินเข้ามาในห้องประชุมช้าๆ เขาคือหลินเซียวหัวหน้าที่นำทีมโรงเรียนทหารสหศึกษาที่หนึ่งนี่เอง ไม่น่าแปลก หลินเซียวควรเป็นผู้บัญชาก การทีมต่อสู้ประจัญบานของโรงเรียนพวกเขาในครั้งนี้
“พอใจเรื่องที่นายได้ยินได้เห็นด้วยใช่ไหมล่ะ?” หลิงหลานเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย เปิดโปงการกระทำของอีกฝ่ายทันที
เสียงหัวเราะของหลินเซียวหยุกชะงักโดยพลัน ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง เขาไม่คาดคิดว่ารุ่นน้องปีสองที่พวกลั่วเฉาเรียกว่าลูกพี่หลานคนนี้จะไม่ไว้หน้าเลยสักนิดเดียว เขานึก กถึงภาพพวกนั้นที่ตัวเองเห็นก่อนหน้านี้ กระทั่งเฉียวถิงอันดับหนึ่งของโรงเรียนทหารก็สามารถแข็งกร
