้เขาหรอก!
จิตวิญญาณต่อสู้ที่ไม่ยอมศิโรราบทำให้จ้าวจวิ้นลืมความเจ็บปวดแสนสาหัสบนร่างไปแล้ว เขาขับหุ่นรบให้ดีดตัวจากพื้นแล้วยืนขึ้นมา เขาที่ตอนแรกถือดาบด้วยมือข้างเดียว มือซ้าย ก็เข้าไปจับทันใด เขากุมดาบด้วยสองมือแล้วตั้งดาบยักษ์ขึ้น ก่อนจะจ่อไปที่หลิงหลาน
หลังจากที่โจมตีต่อเนื่องหกกระบวนท่า หลิงหลานก็ไม่ได้บุกโจมตีอีก แล้วมองดูอยู่ด้านข้างด้วยสายตาเย็นชามาโดยตลอด บางทีอาจเป็นลูกพี่หลานเกิดใจดี หรือบางทีคิดว่าหลังจากโ โดนเธอโจมตีติดกันห้ากระบวนท่า จ้าวจวิ้นก็ไม่อาจสู้ต่อได้แล้ว
เมื่อเธอเห็นจ้าวจวิ้นกุมดาบแน่นเตรียมตัวต่อสู้อีกครั้ง เธอก็กวัดแกว่งดาบยักษ์ในมือขวาเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ไม่ยอมแพ้? อยากขัดขืน? น่าเสียดาย นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ขอ องฉันตลอดกาล!”
จ้างจวิ้นคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดของหลิงหลาน เขาแค่จ้องมองคู่ต่อสู้อย่างเงียบๆ สองมือกุมอาวุธเย็นแน่นๆ ราวกับว่าหนึ่งวินาทีให้หลัง อารมณ์ตื่นเต้นแต่เดิมก็เปลี่ยนเป็
