ไม่เคยเห็นพลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่งของนิกายศักดิ์สิทธิ์เลยด้วยซ้ำ
ไม่เคยเห็น แล้วจะเอามาให้ข้าได้อย่างไร?
แต่จงกวงเจินเหรินในอดีตคือว่าที่เจ้าสำนักแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ เป็นผู้ว่าการในยามเจินจวินเข้าสมาธิ คุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว!
ในฐานะคู่ครองของเขา เมี่ยวอินเจินเหรินย่อมมีฐานะสูงในนิกายศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้ลักเก็บไว้แค่เศษเสี้ยวก็ยังมากพอให้ลวี่หยางใจเต้น ดังนั้นหลังเจรจาหลายตลบ ในที่สุดนางก็มอบสิ่งหนึ่งให้ซึ่งทำให้ลวี่หยางพึงใจ ตำราลับชั้นสองของนิกายศักดิ์สิทธิ์!
“มีชื่อว่า 《คัมภีร์ฟ้าดั้งเดิม ควบคุมเทวะสวรรค์》!”
ลวี่หยางเพ่งสำรวจเนื้อหาในวิญญาณสมาธิ “น่าเสียดายที่เป็นเพียงภาคส่วนเดียว กล่าวว่าจะส่งส่วนที่เหลือให้หลังจากข้าช่วยเหลือจงกวงเจินเหรินสำเร็จ”
แม้พูดเช่นนั้น แต่ส่วนที่มีอยู่ก็พอจะเห็นเค้าลาง
“หากดูจากภาคส่วนนี้เพียงอย่างเดียว พลังปราณชั้นสองที่กลั่นจากตำรานี้ แทบไม่ต่างจากผู้ผสานวิถีในดินแดนฝึกตนปี้หยางเลย”
เรื่องนี้ก็สะท้อนทางอ้อมว่า พลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่งของเจินเหรินบรรพกาล “อาจเป็นไปได้จริง”
แต่สิ่งที่ทำให้ลวี่หยางใคร่รู้ก็คือ ตำราชั้นสองนี้ ก่อนสถาปนารากฐานแห่งเต๋า กลับมีขั้นตอนหนึ่งมากกว่าตำราอื่นที่เขาเคยเห็น
ชื่อว่า “ดูดกลืนพลังภายนอกเพื่อหลอมรวมจิต”
“พลังภายนอกคือสิ่งใด?”
ระหว่างที่ลวี่หยางกำลังคิดจะอ่านต่อ…กลับพบว่าไม่มีเนื้อหาข้างล่างอีกแล้ว
คิ้วลวี่หยางขมวดแน
