บทที่ 232 ความลับแห่งการพิสูจน์จากความว่างเปล่า ปริศนาแห่งความล้มเหลว
“ซ่า ซ่า!”
ทันใดนั้น…ธงหมื่นวิญญาณพลันโบกสะบัด แสงเงาสายหนึ่งค่อย ๆ ปรากฏ ลวี่หยางเห็นดังนั้นจึงรีบสาวเท้าเข้าไปเบื้องหน้า คารวะพลางกล่าวว่า
“ศิษย์รุ่นหลังลวี่หยาง ขอคารวะบรรพชนอสูรวิญญาณ!”
“…ไม่จำเป็นต้องถึงเพียงนั้น”
บรรพชนอสูรวิญญาณตาเรียวหรี่ลงเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มบางพลางว่า
“ความทรงจำของวิถีกรรมบรรพกาล รวมทั้งแนวคิดพลังปราณแท้จริงชั้นหนึ่งแห่งมหาสำเร็จ ข้าเรียบเรียงเสร็จสิ้นแล้ว”
แม้พูดให้ชัดก็คือ ตอนนี้เขาเป็นเพียงวิญญาณธงแห่งธงหมื่นวิญญาณ มิอาจขัดคำสั่งของลวี่หยางในฐานะเจ้าธงได้อีกต่อไป ทว่าเพียงลวี่หยางยังคงยินดีถวายความเคารพในฐานะบรรพชน เขาก็พอใจยิ่งนัก รู้สึกว่าแม้จะปิดด่านเพื่อช่วยลวี่หยางก็ถือว่าคุ้มค่า
คิดได้ดังนี้ บรรพชนอสูรวิญญาณจึงแยกจิตสำนึกส่วนหนึ่งออกมา
ลวี่หยางหยิบหยกบันทึกออกมา สอดจิตสำนึกเข้าไป ใช้พลังเวทขับเคลื่อนอยู่ครู่หนึ่งจึงเริ่มตรวจสอบ เมื่อสายตากวาดมอง เห็นเป็นบทอักษรธรรมขนาดใหญ่เรียงราย
ชื่อของมันคือ
《คัมภีร์เต๋าดั้งเดิม แห่งประตูหยกทองคำ》
หรือว่า…ข้าใช้ปัญญาอันลึกล้ำเหนือโลกตรองได้จริง ๆ รึ!?
ลวี่หยางพลันเผยสีหน้ายินดีสุดขีด รีบกวาดสายตาดู แต่ทันใดนั้นก็นิ่งงัน
ข่าวดีคือ บรรพชนอสูรวิญญาณนั้น คิดตกบางสิ่งจริง ๆ
ข่าวร้ายคือ…คิดตกได้เพียงเล็กน้อย
“จากการคำนวณของข้า หากฝึกพลังปราณด้วย
