านลั่วเฟิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของหลิงเซียวชูกระเป๋าใบหนึ่งในมือขึ้นมาอย่างเกียจคร้าน แล้วโบกให้หลิงหลาน มุมปากเผยรอยยิ้มอิ่มอกอิ่มใจ “แม่เอาบะหมี่หยางช ชุนมาให้ลูกน่ะ!”
บะหมี่หยางชุน?? นั่นไม่ใช่อาหารที่เธอสอนแม่ยังไง แม่ก็ทำไม่เป็น สุดท้ายกลับกลายเป็นอาหารจานถนัดของแม่บ้านหลิงหนานอีไม่ใช่เหรอ?
“แม่เป็นคนทำนะ!” หลานลั่วเฟิ่งกระโดดลงมาจากในอ้อมแขนของหลิงเซียว แล้วจูงมือหลิงหลานมานั่งลงที่โซฟา เธอเปิดกระเป๋าอย่างกระตือรือร้น เผยให้เห็นบะหมี่หยางชุนชามหนึ่งที มีไอร้อนอบอวลอยู่ด้านใน…
หลิงหลานสังเกตบะหมี่หยางชุนชามนั้นอย่างละเอียด หน้าตาไม่เลวมากๆ เลย แต่แม่ของเธอเป็นนักฆ่าในครัว ของที่ทำออกมากระทั่งหมูยังรังเกียจเลย… เธอรับตะเกียบที่หลานลั่วเ เฟิ่งยื่นมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ในที่สุดก็เรียกความกล้าคีบบะหมี่ขึ้นมาเส้นหนึ่งภายใต้การเร่งเร้าทุกวิถีทางของหลานลั่วเฟิ่ง จากนั้นก็กัดลงไปหนึ่งคำราวกับเห็นความตายเหมือน
