ทั้งสี่คนยื่นมือพร้อมกันอีกครั้ง หานอวี้จ้องมองมือที่ทำเป็นรูปกรรไกรของตัวเองด้วยดวงตาแดงฉาน อยากจะหั่นทิ้งเหลือเกิน ‘ใครใช้ให้นายออกกรรไกร ใครใช้ให้นายออกกรรไกรฟะ แ แม่งเอ๊ย นายยื่นนิ้วเพิ่มออกมาสามนิ้วไม่ได้หรือไง?’ ดวงหน้าที่เต็มไปได้ความดุดันทำให้คนผ่านทางที่มองมาทางนี้โดยไม่ตั้งใจตกใจกลัวจนถอยหลีกหนีไปสามฟุต...
“ฉันแม่งโชคร้ายเกินไปแล้วนะ!” หานอวี้กัดฟันอย่างเคียดแค้น สามคนที่เหลือออกค้อนกันหมด มีเพียงเขาคนเดียวที่ออกกรรไกร ตามกฎแล้ว เขาจะต้องอยู่รั้งท้ายทันทีกลายเป็นคนออก กไปประลองคนสุดท้าย ฟังแล้วเหมือนดูดีมากที่ได้เปิดตัวคนสุดท้าย แต่ปัญหาคือ สี่คนก่อนหน้านี้แม่งเป็นวายร้ายที่เหมือนหมาป่ากับเสือก็ไม่ปาน พวกเขาจะให้โอกาสเขาออกไปสู้เหรอ ? จะให้เหรอ? จะให้เหรอ? จะให้เหรอ?? ใช้ก้นคิดยังรู้เลยว่านี่ไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอน
“รอบนี้ไม่นับ!” หานอวี้ยกเลิกผลลัพธ์นี้อย่างลนลาน เขาที่พ่ายแพ้อย่างอเนจอนาถไม่มีบุคลิกท่าทางของสุภาพบุรุษที
