้านล่างช้าๆ จากนั้นเขาก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา ขณะที่เดินผ่านหลิงหลานก็มองอีกฝ่ายอย่างลึกล้ำแวบหนึ่ง
หลิงหลานนึกว่าเฉียวถิงจะพูดอะไรบางอย่าง แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเฉียวถิงจ้องมองแวบเดียวแล้วก็เดินผ่านพวกเขาไป หาเก้าอี้สักตัวตรงมุมห้องแล้วนั่งลง
ผู้ควบคุมหุ่นรบถงหลี่ที่ถูกเฉียวถิงทำลายหุ่นรบคนนั้นก็กลับมาจากสนามแล้วเหมือนกัน แน่นอนว่าเขาเข้ามาแต่ตัวเท่านั้น หุ่นรบโดนเฉียวถิงทำพังและถูกลากไปที่ร้านซ่อมโดยตรงแล้ว พอเขาเห็นเฉียวถิงนั่งอยู่ตรงมุมห้อง เขาที่โกรธเกรี้ยวก็หัวเราะหยันตะโกนเสียงดังลั่นว่า “เหอะๆ รอบนี้แม่งน่ารำคาญจริง ไม่ใช่สไตล์ของตัวเองชัดๆ แต่ก็จะฝืนอยู่นั่น สอนจระเข้ให้ว่ายน้ำน่ะสิ หาเรื่องขายหน้าตัวเองเปล่าๆ!”
เขาเหมือนกำลังพูดกับตัวเอง แต่คนที่มีสายตาแหลมคมล้วนรู้ว่าคนที่เขาพาดพิงคือใคร ทุกคนอดมองไปทางเฉียวถิงที่อยู่ตรงมุมห้องไม่ได้ อยากรู้ว่าเฉียวถิงจะโต้ตอบอย่างไร
เฉียวถิงคล้ายกับไม่ได้ยินคำพูดพาดพิงของอีกฝ่าย เขายังคงนั่งตัวตรงบนที่นั่ง ดวงหน้าเต็มไปด้วยความเย็นยะเยือก เมื่อเทียบกับคำพูดถากถางที่ไม่สลักสำคัญอะไรพวกนี้แล้ว เฉียวถิงสนใจเรื่องที่หลิงหลานเหนือกว่าตั
