มตีเฉียวถิงชัดๆ ทำไมลูกพี่หลานต้องห้ามปรามด้วย?
หลิงหลานเหลือบมองจ้าวจวิ้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งว่า “พวกเราเป็นตัวแทนของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งนะ!” กล่าวจบเธอก็หมุนกายจากไป
คำพูดประโยคนี้ทำให้หัวใจจ้าวจวิ้นสั่นสะท้าน เขาตระหนักได้โดยพลัน จากนั้นร่างกายก็หลั่งเหงื่อเย็นๆ ออกมา ความหวาดหวั่นที่มีต่อเฉียวถิงทำให้เขาลืมไปว่าตอนนี้เขากับเฉียวถิงไม่ใช่ศัตรูกัน หากแต่เป็นเพื่อนที่จับมือร่วมรบกัน เมื่อเพื่อนร่วมรบโดนคนอื่นสบประมาท เขากลับมองอย่างเย็นชาอยู่ด้านข้าง นี่ทำให้คำว่า ‘เพื่อนร่วมรบ’ แปดเปื้อนโดยสิ้นเชิง จ้าวจวิ้นละอายใจมาก
มู่เส่าอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ได้ยินคำพูดประโยคนี้ของหลิงหลานเหมือนกัน เขาเองก็ถูกเรียกสติและลอบละอายใจเหมือนกับจ้าวจวิ้นไม่หยุด พอจ้องมองแผ่นหลังที่เหยียดตรงของหลิงหลาน เขาก็เกิดความสับสนในใจ ไม่นึกเลยว่าเขาจะแพ้รุ่นน้องที่อ่อนกว่าเขาสามปีในแง่ความใจกว้าง
หานอวี้ก็ได้ยินเช่นเดียวกัน เขาหน้าเปลี่ยนสี แล้วอดรู้สึกชิงชังหลิงหลานขึ้นมาไม่ได้ท่ามกลางความขุ่นเคืองและเสียใจภายหลัง หลิงหลานอาศัยอะไรมาเอ่ยคำพูดประโยคนี้? พวกเขาเป็นรุ่นพี่ รุ่นพี่นะ คิด
