ว่าพวกเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้หรือไง? ต้องให้อีกฝ่ายมาสอนเขา? เขาที่ไม่อาจเผชิญหน้ากับจิตใจที่สกปรกโสมมของตัวเองก็อดพาลโกรธใส่หลิงหลานไม่ได้
เฉียวถิงได้ยินคำพูดของหลิงหลานโดยไม่ตกหล่นเลยสักคำ เขาเงยหน้าขึ้นทันใด ก่อนจะมองไปที่แผ่นหลังของหลิงหลาน สายตาดำทะมึนยากจะเข้าใจ ผ่านไปเนิ่นนานเขาถึงค่อยพรูลมหายใจเฮือกหนึ่ง เอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่นว่า “มีรุ่นน้องแบบนี้เป็นเรื่องที่ไม่น่าดีใจเลยจริงๆ!”
ความหดหู่ใจของเฉียวถิงตอนที่ออกจากสนามหายไปแล้ว เขาลุกขึ้นมาและเตรียมตัวจะจากไป เมื่อเดินผ่านพวกจ้าวจวิ้นกับมู่เส่าอวี่ ทันใดนั้นมู่เส่าอวี่ก็เอ่ยปากเรียกเขา “เฉียวถิง เมื่อกี้ขอโทษนะ”
เฉียวถิงเหลือบมองเขาอย่างเฉยเมย แล้วเอ่ยว่า “ขอโทษอะไร? พวกเราไม่ใช่ป้าขี้นินทา จะไปทะเลาะกับคนอื่นทำไม?” เดิมทีเขาก็ไม่สนใจคำพูดพวกนี้ของอีกฝ่ายอยู่แล้ว วิธีการชั้นต่ำแบบนี้ เขา…เฉียวถิงไม่เห็นอยู่ในสายตา
คำพูดของเฉียวถิงทำให้จ้าวจวิ้นกับมู่เส่าอวี่หัวเราะขึ้นมา ให้ความรู้สึกเหมือนการหัวเราะคลี่คลายความแค้น เวลานี้หานอวี้ก็เดินเข้ามาเช่นกัน พร้อมกับดวงหน้าที่มีร่องรอยความถือดี เขากล่าวว่า “เฉียวถิง ช่วงเวลานี้ฉันจะไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มอู๋จ
