เฉียวถิงสูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่ง มองหลิงหลานที่อยู่ในสนามอย่างล้ำลึกแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงทุ้มต่ำว่า “นายไม่ได้ฝันไปหรอก เทคนิคนั้น…” ควรจะถือว่าเป็นนะ เฉียวถิงไม่ได้กล่าวออกมา เขากลัวว ว่าหลังจากพูดไปแล้วจะรักษาเจตนารมณ์เดิมเอาไว้ไม่ได้
ตั้งชื่อด้วยชื่อคนเชียวนะ นั่นเป็นสิ่งที่ผู้ควบคุมหุ่นรบทุกคนต้องการได้มา แต่ว่ามีสักกี่คนสามารถได้รับเกียรตินี้ได้?จากการสำรวจในประวัติศาสตร์มนุษยชาติ เทคนิคที่ใช้ชื่อคนมาตั้งชื่อมีไม่ถึงห้ าสิบหกสิบท่าเท่านั้น และเทคนิคส่วนใหญ่ล้วนมาจากช่วงแรกๆ ที่หุ่นรบเพิ่งถูกพัฒนา…
เมื่อตัดคนส่วนนั้นออกไป เกือบพันปีที่ผ่านมา มีเพียงสิบสองคนเท่านั้นที่ได้รับความสำเร็จนี้…ทำไมหลิงหลานถึงโชคดีขนาดนี้? ทำเรื่องที่ผู้คนนับไม่ถ้วนไม่อาจทำได้ ต่อให้เทคนิคนั้นไม่อาจแพร่หลาย ยเป็นวงกว้างได้ แต่เทคนิคเฉพาะตัวก็ทำให้ผู้คนอิจฉาริษยาเหมือนกัน! เฉียวถิงไม่อาจข่มกลั้นความขมขื่นที่เอ่อล้นใน
