ปนําอาหารเช่้าของตัวเองออกมาจากห่้องครัว ดื่มน้ําอุ่นแก่้วหนึ่ง พลางพูดคุยด่้วยน้ําเสียงครุมเครือ “เพื่อน คนไหนนะ”
“ตอนบ่ายคุณหนูฉินจะไปพบเพื่อน” ช่วงนี้เฉิงสุ่ยไม่ ค่อยอยากสนใจเฉิงมู่ จึงหยิบคอมพิวเตอรแ ตอบเฉิงมู่อย่าง อารมณแดี
“พรูด”
“แค่กๆ”
เฉิงมู่ยังไม่ได่้ดื่มน้ําลงคอสักอึก ตอนนี้แทบจะสําลัก ตัวเองตาย
ท่าทีนี้น่าแปลกเล็กน่้อย เฉิงสุ่ยกอดอก ขมวดคิ้วมอง เฉิงมู่
เฉิงมู่ดึงทิชชูออกมาหนึ่งแผ่น เช็ดน้ําที่โต฿ะจนสะอาด อย่างเงียบๆ “…เปล่า ฉันแค่คิดอะไรบางอย่างออก”
นึกถึงเพื่อนธรรมดาปีนั้นของคุณหนูฉิน
เฉิงมู่กําลังคิด เพื่อนเหล่านั้นตอนที่น่าจะออกมาก็ ออกมาหมดแล่้ว…สินะ
**
ด่้านบน
ฉินหร่านนั่งอยู่หน่้าคอมพิวเตอรแ เปิดกราฟิกซอฟตแแวรแ สร่้างภาพขึ้นใหม่ตามข่้อมูลของรุ่นพี่เยี่ย
จากนั้นไม่นานจึงถ่ายสําเนาข่้อมูลที่พวกเขาส่งมา
เฉิงเจวี้ยนเคาะประตูแล่้วเข่้ามา
เขาเพิ่งจัดการธุระของเฉิงถู่เสร็จ จึงเดินตรงมาด่้านหลัง ฉินหร่าน เอื้อมมือกอดเธอจากด่้านหลัง มืออีกข่้างหยิบเอา ข่้อมูลที่เธอถ่ายเอกสารมา
คางเกยที่ไหล่ของเธอ มองดูข่้อมูลคร่าวๆ “โปรเจกตแนี้ ของเธอจะมีถึงตอนไหน”
“20 กุมภาพันธแ” ฉินหร่านครุ่นคิด
ผ่านวันที่ 20 กุมภาพันธแแล่้ว รอผลการแข่งขันออก เมื่อ รายชื่อสถาบันวิจัยออกมา อาจารยแใหญ่สวีก็จะรับศิษยแ สถาบันวิจัยวิจัยก็จะเป็นสนามหลัก
เฉิงเจวี้ยนขมวดคิ้ว “โอเค”
เขาคลายมือ เดินไปเย็บเอกสารนี้
