“ให่้คนไปส่ง ให่้แมทธิว”
“นั่นเป็นเปูาหมายของลูกน่้องแมทธิวนะ” เฉิงสุ่ยเงย หน่้า
เฉิงเจวี้ยนไม่มองเขา นิ้วเรียวยาวเปิดคอมพิวเตอรแบน โต฿ะอ่านหนังสือ พูดอย่างใจเย็น “ลบออกให่้หมด ไม่ใช่ว่า สํานักงานใหญ่ของแมทธิวขาดทุนในการซ่อมแซมระบบเหรอ คุณให่้เฉิงหั่วตรวจสอบว่าขาดเท่าไหร่”
เฉิงสุ่ยคิดว่าตัวเองฟังผิด เขาจะต่้องทําในสิ่งที่จะไม่ทําใน วันปกติแน่นอน เอานิ้วแคะหู “นายท่าน…”
เฉิงเจวี้ยนแค่เงยหน่้า พูดสองพยางคแไม่หนักไม่เบาไป “ไปทํา”
**
ทางนี้
เฉิงหั่วขับรถมายังฝั่งตรงข่้ามร่้านกาแฟ
“คุณหนูฉิน คุณลงรถเลย ร่้านกาแฟตรงข่้ามนั่นไง” เฉิง หั่วมองผ่านกระจกหลัง แล่้วกําชับ “กาแฟร่้านนั้นไม่อร่อย แต่สั่งนมได่้”
“อือ” ฉินหร่านเปิดประตูรถด่้านหลัง ลงรถ ใช่้มือ กระชับเสื้อคลุม มองร่้านกาแฟร่้านนั้น หรี่ตาเล็กน่้อย
เฉิงมู่และเฉิงหั่วไม่ได่้ไปพบเพื่อนของเธอด่้วยกันกับเธอ
หลังจากรอฉินหร่านลงรถ เฉิงมู่เอาโทรศัพทแออกมาเล่น มินิเกม เฉิงหั่วก็นําคอมพิวเตอรแออกมา สายตามองนอก หน่้าต่าง นิ่งไป
“อะไรเหรอ” เฉิงมู่เปิดมินิเกม
เฉิงหั่วเปิดคอมพิวเตอรแ ขมวดคิ้ว “เหมือนฉันจะเห็นคน ของแมทธิว…”
แต่เขาคิดว่าแมทธิวไม่น่าจะกล่้าสร่้างเรื่องรบกวนอะไร ที่นี่
เฉิงหั่วละสายตากลับ
ฝั่งฉินหร่านถึงร่้านกาแฟแล่้ว ที่รัฐ M ไม่มีใครรู่้จักเธอ ฉินหร่านจึงไม่สวมหมวก และไม่พันผ่้าพันคอ
จระเข่้ยักษแเพิ่งถึงร่้านกาแฟ
ถึงก่อนฉินหร่านไม
