่นาน นั่งอยู่ที่ชั้นสองติดหน่้าต่าง
ที่นั่งด่้านข่้างเขามีลูกน่้องของเขานั่งอยู่ มองไปรอบด่้าน หาหมาปุาเดียวดายอย่างสงสัย ค่อนข่้างประหม่าเป็นอย่างยิ่ง “นายท่าน หมาปุาเดียวดายมารึยัง ผมไม่เห็นใครที่เหมือนจะ เป็นหมาปุาเดียวดายเลย”
ลูกน่้องของจระเข่้ยักษแไม่มีใครไม่รู่้จักหมาปุาเดียวดาย
จากที่ได่้ยินมา หมาปุาเดียวดายขะปรากฏตัวจาก ฟากฟูามาช่วยในเวลาที่พวกเขาตกอยู่ในอันตรายอยู่หลาย ครั้ง หมาปุาเดียวดายมีอันดับรองมาจากจระเข่้ยักษแ
“ใกล่้แล่้ว” จระเข่้ยักษแมองเวลา ห่้าโมงสามสิบเก่้า อีก หนึ่งนาที
เขาเงยหน่้ามองทางบันได
ที่บันไดปรากฏร่างผอมบางร่างหนึ่ง
จระเข่้ยักษแจําฉินหร่านได่้ทันที เขายืนขึ้น ใบหน่้าปรากฏ รอยยิ้มขึ้น “ลูกพี่ ทางนี้!”
