กัน แต่ว่าความห่างชั้นระหว่างทั้งสองกลับเหมือนฟ้ากับดินก ก็ไม่ปาน ไม่อาจก้าวข้ามได้ง่ายดายขนาดนั้น
“หรือว่าจะไม่มีวิธีการเลยจริงๆ?” จ้าวจวิ้นพูดด้วยความเสียใจ
“คิดจะชนะเป็นเรื่องยากมาก แต่ว่าอยากทำให้พ่ายแพ้ด้วยกันทั้งคู่ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีวิธีเลย…” หลิงหลานมอบเซอร์ไ ไพรส์ใหญ่ให้จ้าวจวิ้น
จ้าวจวิ้นได้ยินก็ลิงโลดขึ้นมา รีบกล่าวว่า “หัวหน้า รีบบอกฉันเร็วเข้า…อ้อ ไม่ใช่สิ ลูกพี่ ลูกพี่ครับ รีบบอ อกลูกน้องเร็วๆ หน่อยเถอะนะ!” เพื่อให้ได้คัมภีร์ต่อสู้ของหลิงหลาน ใบหน้าของจ้าวจวิ้นเต็มไปด้วยความประจบสอพลอ อ เรียกหลิงหลานว่าลูกพี่อย่างหน้าไม่อายแล้ว
นี่ทำให้หลี่หลานเฟิงที่อยู่ด้านข้างฟังบทสนทนาของทั้งสองคนอย่างเงียบๆ อดปิดหน้าไม่ได้ เขาอายจนแทบจะอย่างข ขุดรูฝังตัวเองแล้ว ฮือๆๆ ไอ้จ้าวจวินหน้าไม่อายนี่ เขาไม่รู้จักแล้ว…
ส่วนพวกลูกทีมคนอื่นๆ ของหลิงเทียนเห็นพฤติกรรมที่หน้าด้านไร้ยางอายของจ้าวจวิ้นก็อึ้งงันไปทันที บรรดาสมาชิก กทีมบางคนที่ยังมีสติเหลืออยู่นิดหน่อย อย่างเช่นพวกฉีหลง ลั่วล่างกับเซี่ยอี๋ ก็เด้งตัวออกห่างจากจ้าวจวิ้น สามเมตรอย่างรวดเร็ว ทำท่าเหมือนพวกเราไม่รู้จักเขาแน่นอน
พฤติกรรมของจ้าวจวิ้นเ
