บทที่ 228 พังทลาย
ขณะนั้น เจียงหนาน เจียงเป่ย เจียงซี เจียงตง พลันปั่นป่วนทั้งสี่ทิศ!
“ผู้ใดกัน…!?”
ผู้ที่ลุกขึ้นก่อนใครคือชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวิน นัยน์ตาคู่งามของนางปรากฏแววแดงวาบ พลังครรลองที่เดิมนิ่งสงบกลับกลายเป็นบ้าคลั่งในฉับพลัน
แทบจะพร้อมกัน เหล่าเจินจวินทั่วทุกแห่งต่างก็เผยแววประหลาดใจ
เพียงพริบตาเดียว ภายในแดนสร้างรากฐาน โลกปัจจุบันพลันปรากฏนิมิตแปลกตา ท้องฟ้าเรืองรองด้วยสีสันพิสดาร ปรากฏร่างเงาต้นไม้ยักษ์ที่ทะลุฟ้าทะลุดินอยู่เป็นนิมิตแรก
ต้นชุนมิโรยรา!
ครองตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ เกิดจากพลังแห่งไม้หยางของก้านไม้ใหญ่สว่างไสว เมื่อถูกฟันรากตัดกิ่งกลายเป็นไม้ตาย ทว่าหากอาบด้วยน้ำแห่งหนองน้ำธารบึง จึงจะก่อเกิดรากฐานอันยั่งยืนไร้สิ้นสูญ!
ต่อจากนั้น ต้นไม้ยักษ์นั้นเริ่มสั่นไหวบางเบา เรือนยอดปล่อยหยาดพิรุณนับหมื่นนับพันหยด ร่วงสู่ผืนแผ่นดินเจียงเป่ย ทุกหยดหนักดั่งภูผา ซึมลึกเข้าสู่ธรณี หอบเอาอำนาจหยินอันแรงกล้าลงผสานกับเส้นลมปราณของแผ่นดิน แผ่ขยายไปทั่วทุกทิศ รวมพลังแห่งน้ำและดินให้เป็นหนึ่งเดียว!
วารีมังกรในร่มเงา!
ครองตำแหน่งพิภพลี้ลับ กลั่นจากธาตุดินแห่งปีมะโรง คือดินหยินอันถึงที่สุดของโลก แม้เป็นธาตุดินแต่แท้จริงคือแหล่งฝังน้ำ จึงเผยโฉมประหนึ่งเป็นธาตุน้ำ
ในเวลานั้น เจินเหรินสร้างรากฐานมากมายต่างเผยสีหน้าฉงน
“หรือว่า…ท่านพี่สำเร็จแล้ว? วิชาเทพปรากฏเพื่อแจ้งข่าวแก่สรรพสิ่ง?”
