เจินเหรินอิ๋นซานพลางคิดพลางหันไปมองหงจวี่ข้างกาย แต่เห็นอีกฝ่ายเบิกตาโพลง อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง!
“ผิดไปแล้ว…เรื่องนี้มันไม่ถูกต้องเลย เหตุใดกัน?”
หงจวี่พึมพำเบา ๆ ความรู้สึกไม่ชอบมาพากลพลันไหลบ่าท่วมท้นหัวใจ เพราะตามความรู้ของเขา หากบรรลุผลสำเร็จ ย่อมไม่ควรมีปฏิกิริยาอันใหญ่โตถึงเพียงนี้!
ความสำเร็จแท้ย่อมดุจสายฝนยามราตรี ไร้สุ้มเสียง
แต่ยามนี้กลับพลิกฟ้าดิน กระทั่งครรลองแห่งเทพยังต้องเผยตน นี่แสดงให้เห็นว่าจงกวงเจินเหรินบัดนี้ไม่อาจควบคุมครรลองตนเองได้แล้ว!
พลันนั้น นิมิตสายใหม่ก็ปรากฏขึ้นอีก
ต้นชุนมิโรยราซึ่งทะลุฟ้าทะลุดินพลันแผ่รัศมีเรืองรอง กิ่งก้านแตกใบงอกงาม เรือนยอดไหวเอน แผ่พลังชีวิตล้นหลามออกมามิรู้สิ้น
เกรงกลัวการฟันโค่น!
ครองตำแหน่งฟ้าศักดิ์สิทธิ์ กลั่นจากพลังแห่งไม้หยินของลำต้นไม้มีชีวิต แตกต่างจากไม้ตายโดยสิ้นเชิง หากไม้หยางคือไม้ตาย นี่ก็คือไม้มีชีวิต และสองสิ่งนี้ผสานกันได้ดั่งหยินหยางควบรวม
เหนือเรือนยอด ปรากฏร่างของจงกวงเจินเหรินยืนอยู่ แต่เขามิได้มองสิ่งใด กลับจ้องมองขึ้นฟ้าเบื้องบนจ้องดู “ตะเกียงดับแสง” ราวครุ่นคิดบางสิ่ง ขณะเดียวกันฝ่ามือเขาก็เปล่งแสงดาริกาเรืองรอง แล้วแปรเปลี่ยนเป็นดวงสุริยัน!
เตาเพลิงแกร่งกล้า!
ครองตำแหน่งพิภพลี้ลับ กลั่นจากพลังแห่งเพลิงหยินของปีมะเส็ง เป็นเพลิงแห่งเตาหลอมและงานโลหะ ยามนี้ถูกจงกวงเจินเหรินรองไว้บนฝ่ามือ เปล่ง
