จแล้วว่า ชายวัยกลางคนผู้นี้น่าจะยืนอยู่ทางฝ่ายนั้น ถ้าเกิดเขาไม่ระวังทำร้ายเด็กหนุ่มที่งดงามตรงหน้านี้เข้าจริงๆ ละก็ คิดดูแล้วไม่น่ามีจุดจบที่ดี
เจี่ยงเส่าอวี่สามารถดำรงตำแหน่งอันดับหนึ่งของโรงเรียนทหารชายที่สอง ก็ย่อมไม่ใช่คนสมองทึบ เขาตัดสินใจทันที เมื่อเห็นฝ่ายตรงข้ามเตรียมตัวโจมตีเข้ามา ก็รีบใช้มือขวางไว้ ตะโกนว่า “ฉันยอมแพ้”
น่าเสียดายที่คู่ต่อสู้ของเขาคือ ลั่วล่างที่เปิดใช้บุคลิกเย็นชาสุดขีด ลั่วล่างคนนี้ไม่ใช่คนที่ทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ในเมื่อต่อสู้กับอีกฝ่ายแล้ว หากไม่ตัดสินผลแพ้ชนะให้ชัดเจนจะยุติวางมือลงได้อย่างไร?
เจี่ยงเส่าอวี่เห็นอีกฝ่ายได้ยินคำพูดแล้ว แต่ไม่ได้ผ่อนฝีเท้าลงเลย หัวใจก็หนักอึ้งทันใด เขารู้สึกว่าครั้งนี้ตัวเองบุ่มบ่ามไปจริงๆ ยังไม่ได้ข้อมูลรายละเอียดของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่งก็หลับหูหลับตาเข้าไปหาเรื่อง ตัณหาครอบงำจนหน้ามืดตามัวไปแล้วจริงๆ… นี่เป็นครั้งแรกที่เจี่ยงเส่าอวี่เกิดความรู้สึกเสียใจ เขาเอามีดมาปักหัวเพราะราคะเข้าแล้วจริงๆ
เจี่ยงเส่าอวี่ที่จนปัญญาจึงปะทะกับลั่วล่างอีกหนึ่งกระบวนท่า ครั้งนี้เขายังถอยหลังมากกว่าลั่วล่างอีกหลายก้าวเนื่องจากความฉุกละหุก กระแทกเข้ากับขอ
