ลั่วล่างยิ้ม ดูงดงามอย่างยิ่งยวดจนทำให้ผู้คนไม่น้อยที่ยังคงติดอยู่ในร้านอุปกรณ์มองตาค้างไปทันที เขาพยักหน้ากล่าวว่า “พอใจแล้ว ลูกพี่” เขาสามารถจัดการคนที่จ้องพวกเขาสองพี่น้องตาเป็นมันด้วยตัวเองได้ ย่อมไม่มีเรื่องอะไรที่น่าดีใจยิ่งกว่านี้แล้ว
“งั้นก็ดี” หลิงหลานค่อยหันหน้าไปเอ่ยกับจ้าวจวิ้นที่อัดลูกทีมของเจี่ยงเส่าอวี่จนสลบไปนานแล้วว่า “พวกเราไปกันเถอะ”
จ้าวจวิ้นสะบัดมือ เอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าว่า “ยังสู้ไม่สะใจเลยจริงๆ ไว้ครั้งหน้า ลั่วล่าง พวกเรามาแลกกันนะ?”
“ครั้งหน้า?” ลั่วล่างหน้าดำทะมึนโดยพลัน แม่งเอ๊ย หมอนี่ยังอยากให้เขาโดนคนแทะโลมอีกเหรอ?
พอเห็นใบหน้าดำทะมึนของลั่วล่าง จ้าวจวิ้นก็รู้ว่าตัวเองพูดผิดไปแล้ว เขารีบเอ่ยว่า “ฉันหมายความว่า ไว้ต่อสู้ผดุงความยุติธรรมในครั้งหน้า ให้ฉันสู้กับคนที่เก่งก่อนนะ” จ้าวจวิ้นกล่าวจบก็ใช้น้ำเสียงเด็ดเดี่ยวแน่วแน่มาพูดย้ำอีกครั้งเพื่อสื่อถึงหัวใจที่บริสุทธิ์ของเขาว่า “เป็นการต่อสู้เพื่อผดุงความยุติธรรมนะ!”
ลั่วล่างแค่นเสียงเหอะ ถึงแม้ไม่พอใจคำอธิบายของจ้าวจวิ้น แต่ก็ยังปล่อยจ้าวจวิ้นไป จ้าวจวิ้นลอบปาดเหงื่อเย็นๆ บนหน้าผาก ดีใจที่ตัวเองผ
