่านด่านแล้ว เจ้าหนูลั่วล่างนี่ ไม่ว่าอะไรก็ดีไปหมด แต่ดันอ่อนไหวกับเรื่องนี้ แค่เกี่ยวข้องนิดหน่อยก็ทำให้เขาคลุ้มคลั่งได้แล้ว
ขณะที่หลิงหลานกำลังคิดจะพาจ้าวจวิ้นกับลั่วล่างออกไปจากร้านอุปกรณ์ หน้าประตูพลันมีคนเดินเข้ามาอีกหลายคน คนที่นำหน้าคือหลี่หลานเฟิง ด้านหลังยังมีสาวงามสองคนตามมาด้วย
ลั่วเฉาชะโงกศีรษะออกมาจากด้านหลังหลี่หลานเฟิงอย่างเงียบๆ เมื่อเห็นหลิงหลาน ดวงหน้าพลันแดงฉานขึ้นมาทันที นี่ทำให้หลิงหลานพูดไม่ออกอยู่บ้าง ผ่านมาหลายปีแล้วนะ เมื่อไหร่หนูน้อยลั่วเฉาคนนี้จะเลิกหน้าแดงได้สักที?
ลั่วเฉาย่อมไม่รู้ความกลัดกลุ้มใจของหลิงหลาน เมื่อเธอเห็นหลิงหลาน หัวใจก็เต้นกระหน่ำ หน้าร้อนผ่าวขึ้นมา ลั่วเฉาไม่กล้ามองหลิงหลานอีกเพื่อให้หัวใจของตัวเองผ่อนคลายลงหน่อย ได้แต่เบนสายตาออกไป เมื่อเห็นเจี่ยงเส่าอวี่กึ่งนอนอยู่บนพื้น นิ่งไม่ขยับเขยื้อน เธอก็เอ่ยถามพี่ชายตัวเองด้วยความงุนงงว่า “พี่คะ นั่นใครเหรอ? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
ลั่วล่างรีบกันสายตาของลั่วเฉา เอ่ยด้วยสีหน้ารังเกียจว่า “สวะคนหนึ่งน่ะ ไม่ต้องสนใจเขา พวกเราไปกันเถอะ”
เสียงอ่อนนุ่มของลั่วเฉาทำให้เจี่ยงเส่าอวี่ที่กำลังก้มหน้าครุ่
