ดความปั่นป่วนขึ้นมาเลยสักนิดเดียว พลังปราณของเขาถูกดูดซับเข้าไปจนหมดในชั่วพริบตา เขายังคงถูกขวางเอาไว้
เวลานี้เจี่ยวเส่าอวี่รู้แล้วว่า ต่อให้เขายอมแพ้เอง ไม่ว่าลั่วล่างตรงหน้า หรือว่ายอดฝีมือเขตแดนที่ลงมือในที่ลับคนนั้นล้วนไม่ปล่อยเขาไปทั้งนั้น ความอำมหิตแล่นวาบขึ้นในใจเจี่ยงเส่าอวี่ที่กำลังหวาดหวั่น ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยเขาไป เช่นนั้นไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะเอาค่าชดใช้กลับไปสักหน่อยด้วย
พริบตานั้น เจี่ยงเส่าอวี่ที่ทำใจเหี้ยมก็ไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไป เขาปลดปล่อยพลังปราณออกมาทั้งหมด ต่อสู้โรมรันกับลั่วล่างอย่างสุดกำลัง
เป็นไปตามที่คาดไว้ เจี่ยงเส่าอวี่ที่ปล่อยพลังเต็มพิกัดแย่งชิงความได้เปรียบกลับมาได้ทันที และข่มลั่วล่างเอาไว้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ลั่วล่างกลับกอบกู้สถานการณ์ได้อีกครั้ง บุคลิกเย็นชาสุดขีดนั้น ยิ่งอ่อนแออยู่ในสภาพเสียเปรียบ แรงสะท้อนกลับก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น ส่วนเจี่ยงเส่าอวี่ที่โจมตีมานานแต่ว่าโค่นอีกฝ่ายลงไม่ได้ในที่สุดก็เกิดความใจร้อนหุนหันพลันแล่นขึ้นมา…
เสียง ‘ปัง’ ดังสนั่น ทั้งสองคนปะทะกันอีกครั้ง ทว่าคราวนี้ทั้งคู่ไม่ได้แยกจากกันทันทีเหมือนหลายครั้งก่อนหน้านี้ พวกเขายังคงยันกำปั้น ยืน
