ับน้องสาวของฉันซะ ถ้ามีครั้งต่อไปอีก ฉันจะฆ่าแก”
ตอนที่ลั่วล่างกล่าวคำพูดนี้ แววตาดูเยือกเย็นมากเหลือเกิน ท่าทีดูเย็นชาสุดขีด แววตานี้ทำให้หัวใจเจี่ยงเส่าอวี่เย็นยะเยือก เขากำหมัดทันที จ้องเขม็งไปที่ลั่วล่าง ไม่ได้กล่าววาจา ในฐานะที่เขาเป็นอันดับหนึ่งของโรงเรียนทหารชายที่หนึ่ง เขามีความทระนงตนของเขา เขาไม่อนุญาตให้ตัวเองยอมศิโรราบเป็นอันขาด
ลั่วล่างไม่สนใจท่าทีของเจี่ยงเส่าอวี่ เขาเอ่ยคำพูดประโยคนี้เพื่อบอกการตัดสินใจของเขาเท่านั้น ส่วนอีกฝ่ายยอมฟังหรือไม่นั้น ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องพิจารณา ดังนั้น เมื่อเสียงของลั่วล่างจางหาย สีหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ดวงตาที่เดิมทีไร้อารมณ์ ราบเรียบราวกับน้ำคู่นั้นพลันเปลี่ยนเป็นมีชีวิตชีวาขึ้นมา ไอเย็นบนร่างหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย เขาเปลี่ยนกลับมาเป็นตัวเขาคนเดิมอีกครั้ง
ลั่วล่างค่อยๆ เดินกลับไปที่ข้างกายหลิงหลาน หลิงหลานเลิกคิ้วน้อยๆ เอ่ยถามอย่างเรียบนิ่งว่า “พอใจแล้ว?”
