ยสักนิดเดียว ‘ปัง’ ทั้งสองคนถอยไปหลายก้าวอีกครั้ง การโจมตีที่แฝงความเดือดดาลของลั่วล่างทำให้เจี่ยงเส่าอวี่ไม่อาจยึดครองความได้เปรียบ ทว่าลั่วล่างเองก็ไม่ได้เปรียบเช่นกัน ทั้งคู่ต่างเสมอกัน
เท้าของจ้าวจวิ้นขยับ ทันใดนั้นหลิงหลานก็ยื่นมือมาขวางไว้ เอ่ยเสียงต่ำว่า “นายจัดการลูกกระจ๊อกพวกนั้น ส่วนเขาก็ให้ลั่วล่างเป็นคนจัดการ”
จ้าวจวิ้นพยักหน้า เดิมทีเขาคิดจะช่วยเหลือลั่วล่าง อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็เหนือกว่าลั่วล่างสองขั้น ลั่วล่างย่อมไม่ใช่คู่มือของอีกฝ่ายในการต่อสู้ตัวต่อตัว แต่ในเมื่อหัวหน้าจัดการแบบนี้ จ้าวจวิ้นก็ทิ้งความตั้งใจของเขาไป เขาเชื่อว่า มีหัวหน้ารักษาการณ์อยู่ ลั่วล่างย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องแน่นอน
จ้าวจวิ้นจึงปล่อยวางความกังวลใจที่มีต่อลั่วล่าง ก่อนจะหันหน้าไปหาพวกลูกทีมของเจี่ยงเส่าอวี่ จ้าวจวิ้นยังไม่ลืมเรื่องที่เขาหลงกลเมื่อสักครู่ เขาต้องชำระความแค้นนี้ให้ได้
เมื่อเห็นจ้าวจวิ้นพุ่งเข้ามาประหนึ่งเสือร้าย หกเจ็ดคนที่เหลืออยู่ก็สบตากันเองแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเข้าไปโอบล้อมด้วยกันทันที ถึงแม้พวกเขารู้ว่าอีกฝ่ายร้ายกาจมาก แต่หัวหน้าทีมของพวกเขายังไม่ได้บอกให้ไป ลูกทีมอย่างพวกเขาก็ได้แต่ฝื
