หลิงหลานเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าประตูอยู่เหนือความคาดหมายของเธอก็เอ่ยด้วยความแปลกใจว่า “พวกเธอมาได้ยังไง?” เธอเบี่ยงกายเล็กน้อย บ่งบอกให้ทั้งสองคนเข้ามา
หานซู่หย่าเห็นลั่วเฉาไร้ความสามารถในการเคลื่อนไหวแล้ว เธอก็จูงมือน้อยๆ ของลั่วเฉา และลากลั่วเฉาเข้าไปในห้องโดยไม่ลังเล
หลิงหลานค่อยปิดประตู หันกายมาถามว่า “พวกเธออยากดื่มอะไร?”
หลิงหลานดีใจมากที่ลั่วเฉากับหานซู่หย่ามาเยือนถึงหน้าประตู ความจริงเธออยากมีเพื่อนสาวหลายๆ คนมาคุยเล่น พูดเรื่องความรักอะไรทำนองนี้… ถึงแม้ตอนนี้ดูเหมือนว่า ความหวังนี้ไม่มีทางเป็นจริงแล้วก็ตาม
ลั่วเฉาเขินจนหน้าแดง พูดตะกุกตะกักว่า “ตะ ตามใจลูกพี่หลานเลย”
หานซู่อย่ากลับเอ่ยโดยไม่มีความเกรงใจเลยแม้แต่น้อยว่า “ฉันอยากดื่มน้ำไอมูโร่ว” ไอมูโร่วเป็นผลไม้ชนิดหนึ่งที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง ดังนั้นน้ำที่คั้นจากมันจึงมีราคาแพงมาก ปกติหานซู่หย่าทำใจดื่มไม่ลง แต่เธอไม่มีความเกรงใจอะไรเมื่ออยู่กับลูกพี่หลาน อย่างไรเสีย ลูกพี่หลานก็เป็นทายาทรุ่นสองของตระกูลทหารระดับสูงสุดของสหพันธรัฐ เงินค่าขนมของเขาย่อมมากจนทำให้คนตกใจตายได้…
นึกถึงตรงนี้ หานซู่หย่าก็งุ่นง่านใจขึ้นมา เป็นพ่อแม่เห
