มือนกันแท้ๆ แต่ทำไมพ่อแม่ของลูกพี่หลานถึงให้เครดิตลูกพี่หลานมหาศาลอย่างไม่เสียดายขนาดนี้ ส่วนพ่อแม่ของเธอกลับหยุมหยิมจุกจิก ทุกครั้งที่กลับไปขอเงินค่าขนมหน่อย ก็ยังต้องให้เธอแจ้งบัญชี? คิดๆ ดูแล้วก็ปวดใจ
หานซู่หย่าใคร่ครวญอย่างลึกซึ้งก่อนจะรับรู้ได้ว่า พ่อแม่ของคนอื่นดีที่สุดอย่างที่คิดไว้เลย
เป็นเหมือนอย่างที่หานซู่หย่าคิดไว้แบบนั้นจริงๆ หลิงหลานไม่สนใจเครดิตพวกนี้เลย ไม่ต้องพูดถึงเครดิตที่พ่อแม่ของเธอให้มา อาศัยแค่เสี่ยวซื่อสารพัดนึกของเธอ ก็สามารถช่วยเธอหาเครดิตมานับไม่ถ้วนแล้ว แถมยังหลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด เธอใช้อย่างไรก็ใช้ไม่หมด
ขณะที่ลั่วเฉาขัดเขินจนพูดไม่ออกเช่นนี้เอง หานซู่หย่าทนมองไม่ไหวเอ่ยปากช่วยโดยไม่ลังเล ในที่สุดหลิงหลานก็รู้แล้วว่าสาวน้อยทั้งสองคนมาหาเธอที่นี่เพราะอะไรกันแน่ คิดๆ ดูแล้ว วันนี้ก็ไม่มีธุระอะไรจริงๆ หลิงหลานเลยตกลงว่าจะไปเดินซื้อของกับพวกเธอ
ยังไม่ทันออกจากห้อง กริ่งประตูห้องหลิงหลานก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง หลิงหลานเปิดออกไปดู เป็นหลี่หลานเฟิงนี่เอง เธอถามอย่างสงสัยว่า “ชีตาห์ มีธุระอะไรเหรอ?”
หลี่หลานเฟิงเหลือบมองเข้าไปในห้อง เด็กสาวสองคนกำลังนั่งอยู
