่าเครดิตก้อนนี้มีเยอะมากๆ
หลังจากที่เดินเที่ยวมาตลอดทางเช่นนี้ เมื่อเทียบกับใบหน้าของลั่วล่างและจ้าวจวิ้นที่เริ่มปรากฏสีหน้าหมดความอดทน หลิงหลานกับหลี่หลานเฟิงดูสงบนิ่งกว่ามาก พวกเขานั่งอยู่ในเขตพักผ่อน รอคอยลั่วเฉากับหานซู่หย่าลองเสื้อผ้าจนเสร็จด้วยความอดทน
ลั่วล่างทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขามองไปยังฝั่งตรงข้ามด้วยดวงตาลุกวาว ที่นั่นก็คือร้านอุปกรณ์หุ่นรบ เขาอยากไปดูมากๆ
“ลูกพี่ ฉันไปดูฝั่งตรงข้ามหน่อยนะ เดี๋ยวกลับมา” ลั่วล่างเอ่ยปากในที่สุด เขาไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนน้องสาวตัวเองเลือกซื้อเสื้อผ้าอีกแล้ว
จ้าวจวิ้นได้ยินคำกล่าว แววตาก็เปล่งประกาย รีบกล่าวว่า “ฉันไปด้วย”
หลิงหลานโบกมืออย่างไม่สนใจ “ไปเถอะ!” จากนั้นก็เห็นจ้าวจวิ้นกับลั่วล่างวิ่งตะบึงไปราวกับมีผีร้ายไล่ตามก็ไม่ปาน
หลิงหลานขำนิดหน่อย ถามหลี่หลานเฟิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ว่า “ชีตาห์ ไปซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนเด็กผู้หญิงมันทนยากขนาดนั้นเชียวเหรอ?” ถึงแม้หลิงหลานไม่มีโอกาสลองใส่พวกเสื้อผ้าสวยๆ ตรงหน้านี้เอง แต่ว่าแค่มองก็สุขใจแล้ว ดังนั้นเธอเลยไม่รู้สึกเหนื่อย ตรงกันข้าม เธอกลับสนุกกับช่วงเวลานี้
หลี่หลานเฟิงคล้ายกับอารมณ์เสียอยู่บ้าง เขาต
