และเทพเซียนหนึ่งคนออกมา แววตาพลันเปล่งประกาย
หานซู่หย่าจูงลั่วเฉาที่เขินอายมาตรงหน้าหลิงหลาน เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “ลูกพี่หลาน สวยหรือเปล่า?”
อย่างที่คิดไว้จริงๆ มนุษย์ต่างเป็นสัตว์ที่ตัดสินด้วยรูปโฉมภายนอก ถึงแม้เป็นผู้หญิงเหมือนกัน หลิงหลานยังถูกหานซู่หย่ากับลั่วเฉาทำให้ตกตะลึง เธอพยักหน้าเอ่ยชมว่า “ไม่เลว เสื้อผ้าเข้ากับพวกเธอมากเลย”
ถึงแม้ใบหน้าของลั่วเฉาจะแดงก่ำมาก แต่ก็ยากจะปกปิดความดีใจไว้ มุมปากของเธอโค้งขึ้นมา
หลี่หลานเฟิงเองก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว น้องสาวทั้งสองเป็นสาวงามจริงๆ ไม่ว่าสวมชุดไหนก็ดูดีหมด” คำชมที่จริงใจทำให้ลั่วเฉากับหานซู่หย่าเอียงอายเล็กน้อย ดูเหมือนว่าพวกเธอจะเข้าใจพี่หลี่คนนี้ผิดแล้ว
ขณะที่ลั่วเฉากับหานซู่หย่าเตรียมตัวเปลี่ยนชุดจ่ายเงิน ทันใดนั้นร้านฝั่งตรงข้ามพลันเกิดเสียงดังลั่น ลูกค้าไม่น้อยวิ่งออกมาจากในร้านอย่างอลหม่าน หลิงหลานเห็นแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป เธอย่อมไม่ลืมว่า ลั่วล่างกับจ้าวจวิ้นกำลังอยู่ที่นั่น
“ชีตาห์ นายอยู่ที่นี่คุ้มครองลั่วเฉากับหานซู่หย่าด้วย ฉันจะไปดูฝั่งตรงข้ามหน่อย” หลิงหลานตัดสินใจอย่างเฉียบขาด ฝากลั่วเฉากับหานซู่หย่า
