บทที่ 227 กลืนแก่นแท้ทองคำ การเปลี่ยนแปลงของคัมภีร์ร้อยชาติ
“โอสถทองคำหรือ…”
ลวี่หยางทอดสายตามองจงกวงเจินเหรินกับดินแดนถ้ำสวรรค์ของเขาที่กำลังลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ มุ่งสู่ตะเกียงดับแสง บนใบหน้าฉายแววอิจฉาอยู่ไม่น้อย
‘ไม่ต้องรีบร้อน…วันหนึ่งข้าย่อมไปถึงเช่นกัน’
มีคัมภีร์ร้อยชาติอยู่ ลวี่หยางไม่เคยสงสัยอนาคตของตน ตราบใดที่เดินตามลำดับแต่ละก้าวอย่างมั่นคง วันหนึ่งย่อมยืนเหนือยอดภูแน่นอน
แน่นอนว่า…นั่นคือเรื่องของอนาคต
“ตอนนี้ยังนึกถึงโอสถทองคำก็เร็วเกินไป ดูของที่ได้มาก่อนดีกว่า”
ลวี่หยางเหลือบมองวัตถุที่จงกวงเจินเหรินทิ้งไว้ แก่นแท้ทองคำ
…แล้วเขาก็ชะงักงันไปทันที
เพราะในชั่วพริบตานั้นเอง แผงหน้าคัมภีร์ร้อยชาติปรากฏขึ้นลอยๆ ราวกับสุนัขสารเลวกระโจนลงตะครุบเหยื่อ กลืนแก่นแท้ทองคำลงในพริบตา!
‘เฮ้ย!’
วินาทีนั้นลวี่หยางแทบวิญญาณหลุดจากร่าง
แก่นแท้ทองคำเป็นสิ่งเด่นชัดอยู่แล้ว ยิ่งเวลานี้จงกวงเจินเหรินกำลังทะลวงขั้นโอสถทองคำทั่วแผ่นดิน เจินจวินไม่ต่ำกว่าสองในสามต่างจับตามองทั้งในที่ลับที่แจ้ง ผลคือ? คัมภีร์ร้อยชาติกลืนมันต่อหน้าต่อตา!?
ชั่วขณะเดียว ขนลุกตั้งทั้งตัว
เกรงยิ่งนักว่าจะมีใครโผล่มาด้านหลังแล้วตวาดใส่ว่า “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ!”
จากนั้นมือยักษ์จะคว้าตัวเขาขึ้นไปกลั่นทันที
ผ่านไปครู่ใหญ่ ลวี่หยางถึงคลายลมหายใจลงอย่างแผ่วเบา
ไม่มีผู้ใดมา
‘ยังคงต้องเป็นท่านสินะ…คัมภีร์ร้อยชาติ!’
ของวิเศษมัน
