“มีอะไรให้สั่งสอน? โลกนี้ผู้ชนะเป็นจ้าวเสมอ ในเมื่อแพ้แล้ว ถูกคนหัวเราะเยาะก็เป็นเรื่องปกติ” เฉียวถิงตอบกลับอย่างเรียบนิ่ง เมื่อก่อนเขาโอหังวางอำนาจบาตรใหญ่ แต่เพราะยืนอยู่จุดสูงสุด ดังนั้นต่อให้มีคนไม่พอใจก็ได้แต่เก็บซ่อนไว้ในใจ ไม่กล้าเผยออกมา ทว่าตอนนี้เขาคือพยัคฆ์ที่ออกจากป่า[1] คนที่ไม่พอใจเขาเหล่านั้นฉวยโอกาสเหยียบซ้ำหลายครั้งก็เป็นเรื่องธรรมดามาก ถ้าหากเขาโมโหคนพวกนี้ เขาก็คงดำรงชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว เฉียวถิงเผยรอยยิ้มเยาะหยันตัวเองออกมา สามเดือนนี้ได้ลับความสามารถบางอย่างของเขา ทำให้ตัวเขารู้จักปล่อยวาง
“แล้วยังไง ลูกพี่เฉียวยังเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนอยู่ดี!” ลูกทีมที่ถูกห้ามปรามได้แต่นั่งลงอย่างแค้นเคือง ปากก็พึมพำด้วยความไม่พอใจ
เฉียวถิงไม่ได้กล่าววาจา ต่อให้เขาเป็นผู้ควบคุมหุ่นรบที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียนแล้วเป็นอย่างไร ตอนนี้ทุกคนมองเห็นเพียงความตกอับของเขาเท่านั้น เคยคิดเรื่องความสามารถที่เขามีเหรอ? คิดดูแล้วก็น่าขำ เขาเป็นผู้ควบคุมไพ่ราชาแต่โดนพวกคนอ่อนแอที่ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งผู้ควบคุมระดับพิเศษเยาะหยัน ทว่ามันไม่สำคัญแล้ว ขอเพียงอดทนผ่านพ้นศึกประลองหุ
