ฉากที่หายากนี้ทำให้โรงอาหารเงียบกริบทันที ทุกคนต่างจ้องมองมาที่หน้าประตู ไม่รู้ว่าหลิงหลานกับเฉียวถิงเจอหน้ากันแล้วจะเกิดอะไรขึ้น…
“รุ่นพี่เฉียว ช่วงนี้เป็นไงบ้าง?” หลิงหลานเอ่ยปากก่อน
เฉียวถิงแค่นยิ้ม “ทำไม นายก็อยากหัวเราะฉันด้วยหรือไง?” รุ่นพี่เฉียว? ดูท่าอีกฝ่ายรู้แล้วว่าเขาไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มเหลยถิงอีกต่อไปแล้ว
“รุ่นพี่เฉียวมีอะไรให้น่าขำ?” หลิงหลานเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ราวกับไม่เข้าใจความหมายที่เฉียวถิงกล่าว
เฉียวถิงไม่ตอบ ทว่าดวงหน้าเย็นชามากยิ่งขึ้น ตอนนี้ทั่วทั้งโรงเรียนเอาแต่พูดเรื่องของเขา เขาไม่เชื่อว่า หลิงหลานจะไม่รู้เลยสักนิดเดียวจริงๆ
“โรงเรียนเรายากจะผลิตผู้ควบคุมไพ่ราชาออกมาได้สักคน ฉันไม่รู้ว่ารุ่นพี่เฉียวยังมีอะไรให้คนอื่นเห็นว่าน่าตลกด้วย” หลิงหลานเมินความเย็นชาของเฉียวถิง เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง
คำพูดของหลิงหลานทำให้แววตาของเฉียวถิงหรี่ลงฉับพลัน เขาจ้องมองดวงตาทั้งสองข้างของหลิงหลานอย่างจริงจัง อยากดูความหมายที่แท้จริงของคำพูดหลิงหลานให้แน่ชัด แต่น่าเสียดายที่ดวงต ของหลิงหลานสงบนิ่ง เยือกเย็นอย่างเหลือคณา มองเส้นสนกลในไม่ออกเลยสักนิดเดียว
ในเมื่อดูไม่ออกว่า
