หลิงหลานมีเจตนาอะไร เฉียวถิงก็ไม่อยากหยั่งเชิงกับหลิงหลานอีก เขาเอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมาว่า “นายเจาะจงหยุดแบบนี้ คงไม่ได้มาคุยกับฉันแค่ไม่กี่ประโยคหรอกใช่ไหม ว่ามา นายคิดจะทำอะไร?”
หลิงหลานเองก็ไม่คิดจะพูดสุภาพอะไรแล้วเหมือนกัน ดังนั้นเธอเลยพูดเป้าหมายของเธอออกมาตรงๆ “รุ่นพี่เฉียว ฉันอยากร่วมมือกับนาย”
“ร่วมมือ?” เฉียวถิงทั้งตะลึงงันทั้งรู้สึกว่าน่าขันมาก “นายคิดว่า พวกเรายังร่วมมือกันได้อีกเหรอ?” ดึงเขาลงมาจากเมฆ เตะเข้าไปดินเลน ทำให้เขาไม่มีหน้าเหลืออยู่แล้ว หมอนี่ยังเสนอว่าอยากร่วมมือกันอีกเหรอ? เขา เฉียวถิงดูเหมือนไอ้โง่หรือไง?
“ทำไมจะไม่ได้?” หลิงหลานเอ่ยอย่างไม่เกรงใจเลยแม้แต่น้อย
“นายว่า ฉันจะช่วยคนที่ทำให้ฉันสูญเสียทุกอย่างไหมล่ะ? ฉันโง่มากเลยหรือไง?” เฉียวถิงถามกลับด้วยความเดือดดาลสุดขีด
“ช่วยฉัน? รุ่นพี่เฉียว นายก็เห็นตัวเองสูงส่งเกินไปแล้ว?” สีหน้าของหลิงหลานพลันอึมครึม อุณหภูมิทั่วทั้งโรงอาหารพลันลดฮวบลงหลายองศา ทำให้ทุกคนอดตัวสั่นเทิ้มไม่ได้
“ถ้าไม่ช่วยนาย แล้วเป็นช่วยฉันหรือไง?” เฉียวถิงยิ้มหยันขึ้นมา เทียบกับคนอื่นแล้ว ไอเย็นบนร่างหลิงหลานไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเฉียวถิงเลย
