สักนิด
“ถูกต้อง!” หลิงหลานเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า
ดวงตาทั้งสองข้างของเฉียวถิงหรี่ลง กลิ่นอายอันตรายสายหนึ่งพุ่งมาตรงหน้า คำกล่าวล้อเล่นเช่นนี้ของหลิงหลานทำให้เฉียวถิงฉุนขาดแล้วจริงๆ
“ถ้าเกิดได้เป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันหุ่นรบของศึกประลองหุ่นรบละก็ มันต้องเป็นประโยชน์ต่อการก้าวหน้าในกองทัพของนายไม่น้อยอยู่แล้ว รุ่นพี่เฉียว จะลองพิจารณาเรื่องร่วมมือกันสักครั้งไหม?” หลิงหลานไม่เกรงกลัวโทสะของเฉียวถิงเลย เธอเอ่ยคำพูดท่อนนี้ออกมาอย่างสงบนิ่ง
เมื่อคำพูดนี้กล่าวออกมา คนที่ฟังบทสนทนาของพวกเขาก็อดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้ พวกเขามองไปทางเฉียวถิง รอคอยคำตอบของเขา ถ้าหากเป็นพวกเขาละก็ ย่อมไม่อาจปฏิเสธการดึงดูดใจนี้ได้เลย….
เฉียวถิงนิ่งอึ้ง เงียบไปหลายวินาที ราวกับกำลังใคร่ครวญความหมายลึกซึ้งจากการกระทำของหลิงหลานในครั้งนี้ ไม่นานเขาถึงค่อยเอ่ยถามว่า “ทำไมต้องเป็นฉัน?”
หลิงหลานตอบอย่างเฉยชาว่า “ฉันไม่อยากเป็นรองแชมป์ไปพันปีหรอกนะ ในเมื่อเป็นเรื่องของทุกคนในโรงเรียน ทำไมหลิงเทียนของเราต้องยุ่งยากลำบากแบกรับภาระฝ่ายเดียวล่ะ?”
คำพูดของหลิงหลานทำให้เฉียวถิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลิงหลานเองก็ไม่อยากได้คำตอบของ
