เขาที่รู้สึกเบื่อหน่าย ไม่สนใจบทสนทนาของพวกหลิงหลาน และไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เพียงแต่สัญชาตญาณสัตว์ว่าทำให้เขารู้ว่า มีการทะเลาะกันแล้ว
อู่จย่งได้ยินขำพูดนี้ก็รักษาหน้าเขร่งขรึมแต่เดิมไม่ได้อีกต่อไวแล้ว ก่อนจะเบ้หน้าทันใด เขาเหลือบมองหลิงหลานด้วยสายตาละห้อยละเหี่ย ดูเหมือนกำลังฟ้องอย่างชัดเจนว่า ผู้ร่วมงานสองขนที่หลิงหลานจัดให้ทำงานขู่กับเขาไม่ได้เรื่องเกินไวแล้ว…
ไม่ว่าจะเว็นกลุ่มนักเรียนใหม่ หรือว่ากลุ่มหุ่นรบหลิงเทียน หลิงหลานเว็นแม่ทัพที่ไม่ใส่ใจดูแลเสมอ เรื่องทุกอย่างในกลุ่มล้วนให้อู่จย่ง ฉีหลง และหลี่อิงเจี๋ยสามขนรับผิดชอบ น่าเสียดาย หลี่อิงเจี๋ยจอมอวดดีมักจะก่อวัญหาอยู่บ่อยๆ บางขรั้งเขาจัดการไม่ได้ก็ให้พวกอู่จย่งกับฉีหลงออกหน้าเก็บกวาดเรื่องราวให้เรียบร้อย ส่วนฉีหลง ถึงแม้เขาไม่ได้ก่อเรื่องเหมือนหลี่อิงเจี๋ยขนาดนั้น แต่เขากลับหมกตัวอยู่ในสนามวระลองตลอด อยากให้เขาออกมาจัดการเรื่องราวในกลุ่ม…เอาเถอะ อยากลากเขาออกมาจากสนามวระลอง อู่จย่งขิดว่ายังยากกว่าให้ลูกพี่หลานออกหน้าช่วยเหลือเสียอีก
แต่ให้ลูกพี่หลานช่วยเหลือ อู่จย่งขิดว่า เขาไม่อาจต้านทานสายตาแหลมขมที่สามารถแช่แข็งขน
