นฉันในวันที่อากาศหนาวขนาดนี้เนี่ยนะ นายใช้อำนาจส่วนรวมมาแก้แค้นส่วนตัวหรือไง?”
หลินจงชิงได้ยินคำกล่าว มุมปากก็แสยะขึ้น ชี้ไปยังน้ำเย็นที่ปล่อยไอเย็นแก้วนั้นและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ฉันคิดว่า ตอนนี้นายเหมาะกับใช้เจ้านี่มาสงบสติอารมณ์ที่สุดแล้ว ก็แค่คนทรยศโผล่ออกมาเองไม่ใช่หรือไง ต้องถึงขั้นจมปลักอยู่ในความทุกข์ขนาดนั้นเชียวเหรอ? นายที่เป็นแบบนี้ไม่เหมือนกับหลี่อิงเจี๋ยคนก่อนที่รู้จักแค่ข่มเหงรังแกฉันเลยจริงๆ”
กล่าวจบเขาก็ไม่แม้แต่จะหันหน้ามา เดินกลับไปที่ห้องครัวด้วยใบหน้าเคร่งขรึม ท่าทีนั้นเหมือนกับไม่เห็นหลี่อิงเจี๋ยที่โกรธจัดอยู่ในสายตาเลย
หลี่อิงเจี๋ยมักจะเย่อหยิ่งลำพองตนมาตลอด ถึงแม้คนทรยศปรากฏตัวขึ้นในทีมของเขา ทำให้เขาสะเทือนใจมากจริงๆ ทว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เด็กจนโต ถึงแม้เขาจะถูกบีบให้ยอมรับความพ่ายแพ้อยู่ในมือหลิงหลานหลายครั้ง แต่โดยรวมแล้ว เขายังคงใช้ชีวิตอย่างราบรื่นสุดขีด ถูกคนที่บ้านโอ๋ตามใจ ถูกลูกน้องในทีมประจบประแจงเอาใจมาตลอด บ่มเพาะให้เขามีนิสัยเย่อหยิ่งอวดดี เวลานี้โดนคนที่เขาเคยดูถูกเมื่อก่อนพูดจาเยาะหยันใส่ นี่ทำให้เขารู้สึกอัปยศอดสู ไม่อาจทานทนได้
ดังนั้นเขาเลยหุนหันตามหลินจงชิงไปโดยไม่สนใจอู่จย่งกับหลิงหลานจนมาถึงห้องครัว อยากจะโต้เถียงกับอีกฝ่ายด้วยเหตุผล ไอ้หลินจงชินเวรตะไลนี่ไม่มีมิตรภาพของเพื่อนเลยหรือไง? ซ้ำเติมใส่คนอื่นเนี่ยนะ…นี่ มะ แม่งชั่วช้าเกินไ
