ปแล้ว
อู่จย่งมองหลี่อิงเจี๋ยที่เมื่อสักครู่ยังจมอยู่ท่ามกลางความโศกเศร้ากล่าวโทษตัวเองด้วยความประหลาดใจ เวลานี้อีกฝ่ายไล่ตามคนไปที่ครัวอย่างฮึกเหิมประหนึ่งมังกรพยัคฆ์ผาดโผน เปิดฉากโต้เถียงกับหลินจงชิงอย่างดุเดือด เขามองหลิงหลานที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะทำหน้าเหมือนไม่รู้จะทำอย่างไรดี เมื่อตะกี้เขายังคิดอยู่เลยว่าจะปลอบหมอนั่นยังไง
หลิงหลานหรี่ตาลงน้อยๆ วางแก้วน้ำในมือลง แล้วตอบอย่างเฉยชาว่า “เรื่องของหลี่อิงเจี๋ย พวกเราไม่ต้องไปสนใจแล้ว ฉันเชื่อว่าเขารู้ว่าปัญหาของตัวเองอยู่ที่ไหน” ไม่เช่นนั้นการสะเทือนใจของหลี่อิงเจี๋ยในตอนแรกคงไม่มากขนาดนี้ ความจริงเขารู้ดีว่า ปัญหาของตัวเองอยู่ตรงไหน เพียงแต่ในใจไม่ยอมรับเท่านั้น
เวลานี้อู่จย่งก็ใจเย็นลงแล้วเช่นกัน เขาผงกศีรษะกล่าวว่า “ก็ใช่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อศึกใหญ่วันพรุ่งนี้บ้างหรือเปล่า” อู่จย่งอดเป็นห่วงนิดหน่อยไม่ได้
“ไม่เป็นไร สาเหตุที่ฉันไม่อยากเปิดเผยรายชื่อก่อนการประลองก็เพราะไม่อยากให้มีปัญหาใหม่เข้ามาแทรกแซงเท่านั้น อันที่จริง ต่อให้เหลยถิงรู้แล้ว ก็ไม่มีปัญหาอะไร” ท่าไม้ตายที่แท้จริงไม่เคยอยู่บนรายชื่อชุดนั้น หลิงหลานแค่ใช้ความจริงเป็นภาพลวง ใช้ภาพลวงเป็นความจริงมาสร้างม่านควันเท่านั้น ทำให้เหลยถิงเชื่อจริงๆ ว่าไพ่ตายของหลิงเทียนมีเพียงสองคนที่อยู่บนรายชื่อนั้น
พอได้ฟังคำพูดของหลิงหลาน อู่จย่งค่อยวางใจในที่สุด ล
