“ติ๊ดๆๆ!” เช้าตรู่วันหนึ่ง หานอวี้ที่ยังคงนอนหลับพลันถูกเสียงร้องของอุปกรณ์สื่อสารที่อยู่ข้างหมอนปลุกขึ้นมา เขาหลับตาคลำไปที่ข้างหมอนสักพัก เมื่อแตะโดนตัวการที่รังควานการนอนหลับของเขาถึงค่อยลืมตาขึ้น…
พอเห็นชื่อที่คุ้นเคย หานอวี้ก็ตื่นเต็มตา ลุกขึ้นนั่งฉับพลัน เขาใส่อุปกรณ์สื่อสารไว้บนข้อมือตัวเองแล้วกดปุ่มรับสาย
จากนั้นก็เห็นร่างของเว่ยจี้ปรากฏตัวขึ้นในหน้าจอเสมือนจริง เขาขมวดคิ้ว สีหน้าดูเคร่งขรึมมาก “หานอวี้ นายรู้ข่าวที่ออปติคัลคอมพิวเตอร์หลักประกาศเมื่อเช้าหรือยัง?”
“เมื่อวานฉันนอนดึกเพราะว่าเตรียมข้อมูลสมัครเข้ากองทัพ ถ้าเกิดนายไม่ได้ปลุกฉัน ตอนนี้ฉันยังนอนอยู่เลย” หานอวี้อดหาวไม่ได้ ช่วงนี้นักเรียนปีห้าอย่างพวกเขาต่างยุ่งเรื่องสมัครสอบเข้ากองทัพ แทบจะไม่สนใจเรื่องภายนอกเลย
“ความสงบสุขตลอดหนึ่งปีของโรงเรียนกำลังจะจบแล้ว” เว่ยจี้กล่าวด้วยสีหน้าขึงขัง
“เกิดอะไรขึ้น?” สีหน้าของเว่ยจี้ทำให้สีหน้าของหานอวี้เคร่งเครียดตาม หานอวี้รู้ดีว่า ถ้าหากไม่เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นมา อีกฝ่ายที่เป็นรองหัวหน้ากลุ่มอู๋จี๋ไม่มีทางมารบกวนเขาเช้าตรู่ขนาดนี้
“เหลยถิงเคลื่อนไหวแล้ว” เว่ยจี้บบอกข่าวที่เขารู้
