มว่างเปล่าได้!?’
ความคิดเว่ยมอโถวิ่งวุ่นไม่หยุด แต่ในดวงตากลับสะท้อนภาพทะเลเพลิงโหมกระหน่ำ เพิ่งรู้สึกตัวว่า “ดวงตา” ของตนถูกจุดไฟเผาแล้ว!
เปลวไฟพลันพลุ่งขึ้นจากร่างกายโดยไร้สัญญาณทะลวงเครื่องในทั้งห้าแทรกเจ็ดทวาร เสื้อผ้าของเขาถูกแผดเผาเป็นจุณ และทั้งหมดนี้ หงจวี่มิได้แม้แต่จะประสานมือทำมุทราหรือใช้เวท เพียงสบตาเขา ก็ทำให้เขากลายเป็น “คบเพลิงมนุษย์”!
“อ๊ากกกกก!!”
จุนเจ่อเว่ยมอโถซึ่งกลายเป็นเพลิงมนุษย์ตะโกนก้องในทันใด พุทธเสียงดังกึกก้อง อ้าปากกว้าง ปล่อยคัมภีร์ลับประหลาดสายหนึ่งออกมา
“เคล็ดลับแสงใจเร้น!”
หากใจถึง จิตก็ไป!
เคล็ดแสงใจเร้นนี้ เขาฝึกฝนมากว่าสี่ร้อยปี ในหมู่จุนเจ่อของสุขาวดีเซิ่นเล่อ ไม่มีผู้ใดเชี่ยวชาญเท่าเขา การหลบหนีรวดเร็วเป็นเลิศ
สุขาวดีจึงส่งเขามายังเจียงเป่ย
ด้วยเคล็ดแสงใจเร้น แม้เผชิญเจินเหรินวางรากฐานสมบูรณ์ ก็ยังมีโอกาสหลบหนีรอดถึงห้าส่วน ไม่ถึงตายแน่นอน
เพียงพริบตาเดียว ร่างเว่ยมอโถเหินขึ้นฟ้า
ในจังหวะนั้นหัวใจเขายังพอเห็นแสงรำไรแห่งความหวัง แต่ทันทีที่ความหวังนั้นเพิ่งก่อตัว…จิตก็พลันถูกฝุ่นควันบังไว้
ความคิดมั่วซั่วปะทุทันใด
‘คนผู้นี้บังอาจนัก ข้าควรทิ้งของบางอย่างให้มันก่อนจากหรือไม่?’
‘ไม่รีบ ค่อย ๆ ล้อเล่นกับมัน!’
‘ข้าเว่ยมอโถ ชีวิตนี้ไม่เคยแพ้ใคร! แม้พลังด้อยไปนิด เวทด้อยกว่าหน่อย แต่ความตายมีอะไรน่ากลัว? แค่สู้ถวายชีวิตเท่านั้นแหละ!’
จนเมื่อเขาหลุดพ้น
