บทที่ 222 เจียงเป่ย…อันตรายเกินไปแล้ว
การปรากฏของ “คัมภีร์สู่พระธรรมที่แท้จริง” ได้เปิดแนวคิดให้ลวี่หยางในฉับพลัน
ในสายตาเขา คัมภีร์เล่มนี้ความจริงไม่ได้มีอะไรพิเศษ จุดสำคัญทั้งหมดล้วนอยู่ที่ฝั่งสุขาวดี หากสุขาวดีไม่คิดตอบสนอง ต่อให้ร่ายมนต์ไปก็เปล่าประโยชน์
คิดถึงตรงนี้ เขาจึงรีบเรียกลูกศิษย์ขั้นรวมลมปราณคนหนึ่งมา
จากนั้นส่งคัมภีร์ให้เขา
ด้วยเหตุที่คัมภีร์ของสุขาวดีแต่ไหนแต่ไรมามักมีอิทธิพลชวนประหลาด ใครจะรู้ว่าซุกซ่อนภัยเงียบอันใดอยู่ เขาเองย่อมไม่อาจลงมือด้วยตนเองเป็นอันขาด
ฉะนั้นก็ส่งให้คนที่เชื่อถือได้จะดีกว่า
ต่อจากนั้น เขาก็เริ่มจัดวางกลไกรอบตัวลูกศิษย์คนนั้น ค่ายกลผนึกเทพ ค่ายกลล่ามจิต…อักขระกลไกมากมายนับไม่ถ้วนแผ่คลุมรอบกายลูกศิษย์ขั้นรวมลมปราณอย่างแน่นหนา
ท้ายที่สุด ลวี่หยางยังประสานมือทำมุทรา ใช้วิชาเทพบทหนึ่งขึ้นมา
“ซ่อนดาราดับแสง!”
วิชาเทพบทนี้สามารถลบเลือนครรลองและเหตุปัจจัยทั้งหลายได้โดยสิ้นเชิง กลไกทั้งหลายที่เขาวางไว้ถูกพรางเร้นภายใต้วิชานั้นจนหมดสิ้น มองจากภายนอกย่อมดูปกติดั่งสามัญ
ใช่แล้ว เขาคิดจะวางบ่วง!
เคล็ดแท้นี้สามารถอัญเชิญจิตแห่งจุนเจ่อจากสุขาวดีให้เสด็จลงมา ของดีเช่นนี้จะเอาไปใช้แค่เพื่อบูชาสุขาวดีงั้นหรือ ช่างน่าเสียดายเกินไป!
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางอดบ่นไม่ได้ว่า “มารแห่งเจียงเป่ย สมองช่างทึบเหลือเกิน! ไม่รู้จักเปิดกว้างสักนิด! คนโบราณยังว่าใกล้ชิดสิ่งใดย
