บทที่ 223 หงจวี่
“จบสิ้นแล้ว!”
ณ ขณะนั้น หัวใจของจุนเจ่อเว่ยมอโถพลันเย็นเยียบครึ่งหนึ่ง รู้สึกว่าทั่วทั้งสี่แขนขาร้อยกระดูกเย็นเฉียบ หนาวสะท้านราวกับเพิ่งเดินวนอยู่ในถ้ำน้ำแข็งมา
เขาไม่รู้จัก “หงจวี่”
ซึ่งก็สมควรอยู่ หากแม้แต่ในนิกายศักดิ์สิทธิ์เอง ก็ยังมีเพียงเจินจวิน และไม่กี่ผู้เกี่ยวข้องกับตะเกียงดับแสง จึงจะรู้จักหงจวี่ได้
ครั้งนั้นที่หงยวิ๋นเจินเหรินชี้แนะให้ถือกำเนิดหงจวี่ผู้เป็นเจินเหรินขั้นวางรากฐานสมบูรณ์ ก็เพื่อให้เป็นไพ่ตายรองรับตนในการทวงคืนตำแหน่งในอนาคต หากไพ่ตายแพร่งพราย แล้วจะเรียกว่าไพ่ตายได้อย่างไร? แน่นอนว่าต้องซุกซ่อนในเงามืด จึงจะใช้การได้แท้
ยิ่งได้ชิงเฉิงเฟยเสวี่ยเจินจวินจงใจพรางเบาะแส
จึงไม่มีใครคาดถึงเขา
ขณะเดียวกัน ที่เจียงเป่ยกำลังร้อนแรงจากศึกชิงโอสถทองคำ เหล่าเจินจวินของแต่ละฝ่ายต่างจับตาทั่วทั้งภูมิภาค ผู้ใดอยู่ระดับวางรากฐานขั้นปลายหรือสมบูรณ์ ล้วนมีคนสะกดรอยเฝ้าดู
คนใดขยับ ก็ย่อมมีคนขวาง
เว้นเพียง “หงจวี่” ผู้เดียวดายไร้เงา
การปรากฏตัวของเขา จึงนับเป็นฝันร้ายของจุนเจ่อเว่ยมอโถโดยแท้ ดวงตาคู่นั้นที่ลุกโรจน์ดั่งแสงตะเกียง ยิ่งฝังลึกสู่ดวงจิต
‘คนผู้นี้เป็นใครกันแน่!?’
‘ในใต้หล้า ผู้ใดเล่าที่เป็นเจินเหรินวางรากฐานสมบูรณ์ พลังเวทเต็มเปี่ยม แล้วไม่มีชื่อเสียงเกริกไกร? บรรดาเจินจวินของแต่ละฝ่าย ล้วนรู้หมดถ้วนทั่วมิใช่หรือ?’
‘เหตุใดจึงมีคนแบบนี้โผล่มาจากควา
