รอยยิ้มหยันที่เห็นได้ชัดอย่างยิ่งของหลี่ซื่ออวี๋ทำให้สีหน้าของชายชราแข็งทื่อ ทว่าแป๊บเดียวก็กลับมาเป็นปกติ ทั้งคู่สบตากันโดยไม่พูดจาอยู่หลายวินาที สุดท้ายชายชราถึงค่อยถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ใบหน้าเผยร่องรอยความเหนื่อยล้า เขากล่าวเสียงแผ่วว่า “ถึงแม้ปู่คือปู่ของพวกหลาน แต่ก็เป็นผู้นำตระกูลหลี่ด้วย ปู่ต้องรับผิดชอบตระกูลหลี่ทั้งตระกูล”
ความหมายในคำพูดประโยคนี้ของชายชราชัดเจนมาก ถึงแม้เขาคือคุณปู่ของพวกหลี่ซื่ออวี๋ แต่เขาไม่อาจมองข้ามผลประโยชน์ของตระกูลหลี่ทั้งตระกูลและตัดสินใจโดยพลการได้ เพราะเหตุนี้เอง เขาจึงจำเป็นต้องยอมถอย
สีหน้าของชายชราทำให้หัวใจของหลี่ซื่ออวี๋กระตุกฉับพลัน เขาคล้ายกับสัมผัสได้ถึงความจนปัญญาของคุณปู่ยามเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากสภาอาวุโสของตระกูลหลี่ สีหน้าของเขาพลันหมองหม่น “สภาอาวุโสเหรอครับ?”
“อย่าตำหนิเลย พวกเขาทำเพื่ออนาคตของตระกูลหลี่ทั้งหมดเหมือนกัน ร่างกายของพี่ชายใหญ่หลานแย่มากเกินไป นอกจากนี้…” ดวงหน้าเกรงขามของชายชราเผยร่องรอยความเสียใจออกมา
น่าเสียดายที่ต่อให้ชายชราอยากอธิบายอีกยังไง ในใจหลี่ซื่ออวี๋ก็ตัดสินความผิดให้สภาอาวุโสแล้ว เขากล่าวตัดบททันทีว่า “คุณ
