ิงหัวเราะด้วยความรันทดใจ ที่แท้คุณปู่คิดว่าหน้าตาของเขาคือตัวตนที่บาปหนาเหรอ? น่าขำเกินไปแล้ว ถ้าเกิดชะตาหงส์เล็งมาที่ใบหน้านี้เท่านั้น แค่ทำลายมันก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมต้องสร้างหลี่อินเฟยขึ้นมาด้วย? สุดท้าย คุณปู่แค่กำลังหลอกตัวเองกับคนอื่นเท่านั้น
หลี่หลานเฟิงเก็บรอยยิ้มในที่สุด เขาพลันลืมตาขึ้น ความโศกเศร้าพาดผ่านในดวงตา มองชายชราอย่างล้ำลึกแวบหนึ่ง ถึงค่อยกล่าวว่า “คุณปู่ครับ นี่คือครั้งสุดท้ายที่ผมจะติดต่อคุณปู่ ต่อไปผมไม่ใช่หลี่หมู่หลานอีกแล้ว แต่ว่าเป็นหลี่หลานเฟิง และก็เป็นได้แค่หลี่หลานเฟิงเท่านั้น!”
ชายชราได้ยินคำกล่าว ร่างกายพลันสั่นสะท้าน นัยน์ตาแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาขยับริมฝีปาก ท้ายที่สุดถึงค่อยพยักหน้าเอ่ยอย่างแน่วแน่ว่า “หลี่หลานเฟิง หลานดูแลตัวเองดีๆ ด้วย!”
ชายชรากดปุ่มตัดสาย เขานิ่งมองหน้าจอเสมือนจริงที่เปลี่ยนเป็นสีดำ เนิ่นนานกว่าจะเอ่ยเสียงเบาหวิวว่า “ปู่ทำได้เพียงเท่านี้ ต่อไปก็อยู่ที่หลานแล้ว มู่หลาน!” กล่าวจบ ร่างของเขาก็ห่อเหี่ยวลง แผ่นหลังงอขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่ ไม่มีความเด็ดเดี่ยวเชื่อมั่นในตัวเองเหมือนตอนที่เผชิญหน้ากับหลานชายสองคนในหน้าจออีกต่อไป
