ปนิสัยเฉพาะตัวแล้ว ก็แทบไม่ต่างอะไรกับหลานชายของเขาเลย…
คำตอบของชายชราทำให้หัวใจของหลี่หลานเฟิงพลันกระตุกด้วยความเจ็บปวด สุดท้ายเขายังคงอ่อนแอเกินไป ดังนั้นคุณปู่ของเขาจึงไม่เชื่อว่าเขาสามารถแก้ไขดวงชะตาได้จริงๆ ถึงได้คิดจะใช้วิธีการที่ทำให้เขารู้สึกอับอายขายหน้าแบบนี้พาเขาหลบหนีจากชะตาหงส์
“ผมเข้าใจแล้วครับ…” หลี่หลานเฟิงหลับตาลงด้วยความร้าวรานใจ ปกปิดความเจ็บปวดในใจ กระทั่งคนใกล้ชิดมากที่สุดก็ไม่เชื่อความอุตสาหะของเขา เขาจะพิสูจน์ตัวเองได้อย่างไรอีกล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น การตัดสินใจเช่นนี้ของคุณปู่ก็หมายความว่าอนาคตเขาไม่สามารถเผยโฉมหน้าที่แท้จริงต่อหน้าผู้คนได้อีกต่อไปแล้ว
เขานึกถึงกระต่าย เคยคิดอย่างมีความหวังเต็มเปี่ยมว่า ผ่านไปอีกไม่กี่เดือน รอจนถึงวันเกิดอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ของเขา เขาจะยืนอย่างสง่าผ่าเผยอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย บอกความจริงทุกอย่างให้เขาฟัง ทว่าทุกอย่างนี้ไม่สามารถทำได้อีกแล้ว เขาทำได้เพียงใช้ชีวิตต่อไปด้วยสถานะของหลี่หลานเฟิง ถึงขนาดที่ชั่วชีวิตเป็นได้เพียงแบบนี้เท่านั้น
ชายชราคล้ายกับสัมผัสได้ถึงความเสียใจของหลี่หลานเฟิง เขาทอดถอนใจลึกๆ “สิ่งที่บาปหนาจำเป็นต้องสละทิ้ง”
หลี่หลานเฟ
