ทำให้ในใจหลิงหลานรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง กอปรกับเธอเองก็ไม่อยากแสดงความรู้จักกันอย่างลึกซึ้งแบบพ่อลูกกับหลิงเซียวในสนามรบที่โหดเหี้ยม ดังนั้นเลยเอ่ยปากขึ้นก่อน
“นายพลหลิงเซียว?!” คำเรียกขานของหลิงหลานทำให้การตำหนิตัวเองในส่วนลึกของจิตใจหลิงเซียวหายไปจนหมดทันที เขารู้สึกว่าฟันตัวเองปวดเล็กน้อย อยากหาของอะไรบางอย่างลับฟันเหลือเกิน…นี่เขาบุกตะลุยมานับหมื่นลี้เพื่อได้รับแค่คำเรียกขานว่า ‘นายพลหลิง’ จากลูกสาวตัวเองเท่านั้นเหรอ? ลูกสาวอกตัญญูนี่!
เรียกฉันว่าพ่อสักคำมันยากขนาดนั้นจริงๆ หรือไง? หลิงเซียวข่มกลั้นประโยคคำถามที่กำลังพุ่งพรวดออกมาจากปากนี้อย่างยากลำบาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคำถามที่แข็งสุดขีดว่า “อืม ยังสู้ต่อได้หรือเปล่า?” เขาไม่อาจแข็งใจฝืนบีบบังคับลูกสาวของตัวเอง อย่างไรเสียเขาก็ทำผิดต่อลูกสาวตัวเอง หายตัวไปจากช่วงเวลาเติบโตของเธอสิบหกปีเต็มๆ เวลาในอนาคตยังยาวไกล ต้องมีสักวันที่เขาจะทำให้ลูกสาวสุดที่รักของตัวเองเรียกเขาว่าพ่อด้วยความเต็มใจ! หลิงเซียวสาบานอย่างเงียบงัน
“แน่นอนครับ!” คำถามของหลิงเซียวทำให้หลิงหลานถอนหายใจด้วยความโล่งอกเฮือกหนึ่ง เธอกลัวจริงๆ ว่าหลิ
