หลี่หลานเฟิงที่นั่งเคียงข้างหลิงหลานเห็นหุ่นรบยักษ์ที่ยิ่งใหญ่ทรงอำนาจตัวนั้นในท้องฟ้ายามราตรี ทั่งทั้งร่างก็ตะลึงงัน ไม่ได้สติกลับมาเนิ่นนาน เขาคว้าแขนของหลิงหลานไว้โดยไม่รู้ตัว กล่าวอย่างติดอ่างว่า “นายพลละ…ละ…หลิงเซียว!”
หลิงหลานเห็นพ่อของเธอปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอราวกับเทพเจ้าในช่วงเวลาวิกฤติที่สุด ช่วยเหลือทุกคนเอาไว้ ในใจเธอก็ตื่นเต้นมากเหลือเกินเช่นกัน ขณะเดียวกันก็ภูมิใจอย่างมากด้วย ดูสิ นี่ก็คือคุณพ่อของเธอนะ! ในใจลูกทุกคน พ่อควรเป็นคนแข็งแกร่งมากที่สุด ต่อให้เป็นหลิงหลานที่อยู่มาสองชาติก็ไม่อาจหลีกหนีความคิดของลูกสาวตัวน้อยๆ แบบนี้พ้น
แต่พอมือขนาดใหญ่ของหลี่หลานเฟิงคว้าแขนของเธอไว้ ความรู้สึกตื่นเต้นภาคภูมิใจของหลิงหลานก็วิ่งหนีหายไป เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย เหลือบมองมือใหญ่บนแขนแวบหนึ่ง ว่าไปแล้ว เธอไม่ชอบให้มีใครมาสัมผัสร่างกายของเธอมากๆ…
สายตาเย็นเยียบของหลิงหลานกวาดมองหลี่หลานเฟิงอย่างอำมหิตแวบหนึ่ง เตือนเป็นนัยๆ หวังว่าหลี่หลานเฟิงจะย้ายมือใหญ่ๆ ที่น่ารังเกียจของเขาออกไป
หลี่หลานเฟิงอาจจะตื่นเต้นมากเกินไป เขาที่ช่างสังเกตเวลานี้กลับเชื่องช้าอย่างหาใดเปรียบ เขาไม่สังเ
