ถึงแม้เสี่ยวซื่อจะหดหู่ใจ แต่เขายังคงส่งพิกัดของตัวเองกับอักษรตัวใหญ่ๆ ว่า ‘ช่วยด้วย’ สองคำให้หลิงเซียวทันที จากนั้นก็แจ้งหลิงหลาน แล้วเขาก็เงียบไป
เสี่ยวซื่อกำลังทบทวนตัวเอง นับตั้งแต่ที่เขารับรู้ถึงสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ของมนุษย์ เขาก็ไม่ได้ให้บริการผู้ทำสัญญาตามกฎเกณฑ์ของมิติการเรียนรู้เหมือนกับการตั้งค่าของโปรแกรมดั้งเดิม หลายครั้งเห็นได้ชัดว่าเขาจำเป็นต้องได้รับการเห็นชอบของผู้ทำสัญญาก่อนลงมือ แต่เขายังคงตัดสินใจคิดเองเออเอง
เมื่อก่อนยังดีที่ไม่เกิดข้อผิดพลาดใหญ่หลวงอะไร ทว่าเมื่อสักครู่นี้ เนื่องจากเขาไม่ได้สอบถามลูกพี่ตัวเอง ไม่ต้องพูดถึงกระทำเรื่องโง่เง่าเลย เขายิ่งถ่วงเวลาช่วยเหลือมากกว่าเดิม แทบจะทำร้ายลูกพี่ตัวเองถึงตาย…เวลานี้เสี่ยวซื่อนึกเสียใจภายหลังอย่างยิ่งยวดจริงๆ เขาตัดสินใจแล้วว่า ต่อไปจะต้องสอบถามลูกพี่ตัวเองเยอะๆ อย่าทำมั่วซั่วอีกเป็นอันขาด
ทางฝั่งหลิงหลานเพิ่งจะพูดคุยกับเสี่ยวซื่อเสร็จ ทางด้านผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันเห็นการโจมตีของตัวเองโดนดาบยักษ์ที่หลิงหลานซัดเข้ามาทำลายแล้ว อารมณ์พลันเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งขึ้นมา
“บัดซบ กล้าขัดขืนงั้นเหรอ? ไปตายซะ!” ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชัน
