่นรบได้จนล้มคว่ำลงไปทันที
ทว่าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ทั้งนั้น ทุกคนต่างรู้ดีว่าการมาเยือนของนายพลหลิงเซียวผู้ควบคุมหุ่นรบขั้นเทวะ บ่งบอกว่าพวกเขาทุกคนปลอดภัยแล้ว เว้นก็แต่ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันที่ตอนแรกโอ้อวดแสนยานุภาพ พยายามหยอกเล่นกับพวกเขาตัวนั้น
ยามนี้ผู้ควบคุมหุ่นรบระดับราชันกำลังมองหุ่นรบของหลิงเซียวด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เขารู้ว่าเขาตกอยู่ในอันตรายแล้ว หุ่นรบระดับราชันเหนือกว่าหุ่นรบไพ่ราชามากจริงๆ สามารถเข่นฆ่าหุ่นรบไพ่ราชาได้ ทว่านี่เป็นเพียงการต่อสู้กับหุ่นรบไพ่ราชาเท่านั้น เมื่อต่อกรกับหุ่นรบขั้นเทวะ จุดจบของเขาก็เหมือนกับหุ่นรบไพ่ราชาที่ต่อสู้กับเขา ไม่มีหนทางใดๆ ให้ต่อต้านเลย
เมื่อเขาเห็นหุ่นรบของหลิงเซียวยกปืนลำแสงในมือขึ้นมาอย่างเย็นชาอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวดทันที เขากดลำโพงตะโกนว่า “นกอมตะหลิงเซียว ได้โปรดอย่าลงมือ ขอเพียงคุณปล่อยผมไป ผมจะถอนตัวออกจากสนามรบนี้ทันที”
“ปล่อยไป? เมื่อตะกี้ตอนที่นายสู้กับนักเรียนทหารพวกนี้ มีความคิดจะปล่อยพวกเขาไปไหมล่ะ?” หลิงเซียวตอบกลับอย่างเย็นเยียบ ถึงแม้คำตอบของหลิงเซียวฟังดูราบเรียบสุดขีด
