้จะระเบิดแบบนี้ค่อยๆ ลดลงไปเช่นกัน และพอผ่านไปอีกสี่ปีก็ไม่เคยกำเริบอีกเลย ทว่าวันนี้ เพราะอะไรถึงทำให้เขามีความรู้สึกเหมือนในตอนนั้นอีกแล้วล่ะ?
หรือว่าเป็นผลตกค้างเนื่องจากผลาญเรี่ยวแรงไปจนหมด? หลี่หลานเฟิงใคร่ครวญอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะเจอความเป็นไปได้นี้เท่านั้น เขารีบหลับตาไม่กล้ามองต่ออีก ปลอบประโลมความรู้สึกของตัวเองให้สงบลง ตื่นเต้นมากเกินไปไม่ได้เด็ดขาด หลี่หลานเฟิงยังจดจำทุกครั้งที่อาการป่วยกำเริบได้ เขาต้องอาศัยการทรมานตัวเองมากำจัดความเจ็บปวดที่มาจากส่วนลึกของจิตวิญญาณ และเขาไม่อยากให้กระต่ายเห็นเขาฉากนี้ ถึงแม้เขารู้ดีว่า กระต่ายไม่มีทางดูถูกเขาเพราะเหตุผลนี้ แต่เขาก็ไม่อยากเปลี่ยนเป็นดูอ่อนแอต่อหน้ากระต่ายอยู่ดี…
แป๊บเดียวหัวใจก็หยุดเต้นกระหน่ำแล้วสงบลงช้าๆ เมื่ออารมณ์ใจเย็นลงโดยสมบูรณ์แล้ว หลี่หลานเฟิงถึงค่อยลืมตา หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแล้ว ช่วงเวลาเมื่อสักครู่นั้นทำให้หลี่หลานเฟิงนึกกลัวไม่หยุด
เวลานี้หลิงหลานกลับมาเป็นปกติแล้ว ตอนที่ความผิดปกติของหลี่หลานเฟิงเพิ่งจะเกิดขึ้น หลิงหลานก็สัมผัสได้แล้ว เธอหยิบยาฟื้นฟูออกมาทันที แต่พอเห็นหลี่หลานเฟิงคล้ายกับกำลังควบคุมตัวเอ
